Na het grote succes van vorig jaar, werd dit weekend voor de tweede keer het balfolkfestival CaDansa georganiseerd in Utrecht.

Ik had het hele weekend kunnen dansen, maar dat is wellicht iets voor volgend jaar. Ik had nu alleen kaartjes voor de zaterdag gekocht. Het was namelijk exclusief overnachting en dan vind ik 3 dagen op en neer rijden naar Utrecht toch wat minder voor de sfeer. Bovendien waren de weekendkaartjes in anderhalve minuut uitverkocht; voor het bemachtigen van een zaterdagticket hadden we gelukkig een paar minuten meer speling om er doorheen te komen.

Om half 2 begon de workshop waar ik me ook voor had opgegeven: Salsa in Scottish. De Scottish is een balfolkdans die alle deelnemers al kenden en het was de bedoeling dat we salsapassen in deze dans gingen verwerken als variatie. Dat leek me leuk, want ik had nog nooit Salsa gedanst.

En het was ook heel leuk! In twee uur tijd stampten we er dankzij onze Portugese docent, diverse pasjes in.  Het tempo lag redelijk hoog, maar ik kon gelukkig uitstekend meekomen dankzij mijn stijldanservaring.
Aan het eind van de workshop was ongeveer een derde afgehaakt, maar dat kwam volgens mij vooral door de laatste variatie, waarbij de heer de dame aan de kin 180 graden moest ronddraaien. En dat vonden een hoop mensen toch best een eng idee (“stel dat er straks iets knapt ofzo!”)

Ik merk dat ik het stijldansen toch ook wel een beetje mis. Ik ben gewend veel meer vanuit mijn heupen te dansen dan in balfolk gebruikelijk is en hier kon ik me als vanouds naar hartelust uitleven.
Waarbij opgemerkt moet worden dat onze docent wel een extreem flexibel kruis had, dat naar hartelust van achteren naar voren werd gewenteld. Gezien zijn wapperende handjes en hoofd-in-nek-gooi-maniertjes twijfelde ik even aan zijn geaardheid, maar aangezien hij later naar m’n telefoonnummer vroeg wijt ik het allemaal maar aan de passionele salsa-bewegingen die er als tweede natuur in zijn gesleten

Oh, en wist je dat je uistekend een Salsa-Scottish kunt dansen op het thema van Super Mario Brothers?

Na twee uur workshop volgen was het snel omkleden, want om 4 uur begon het bal al. Er moesten namelijk 4 bands in het programma gepropt worden.

Was de workshop geen uitdaging genoeg geweest, dan konden we gelijk onze lol op met Eric & Samuel Thézé. Ze speelden een hoop walsen, waarvan de ene nog onregelmatiger dan de andere. Ik ben dan ook bang dat ik ze lang niet allemaal correct heb gedanst. Dacht ik de telling eindelijk door te hebben, dan begon het op een gegeven moment toch weer te wringen.
Da’s de vloek van het redelijk kunnen dansen denk ik – je bent goed genoeg om te horen dat je niet optimaal in de cadans van het nummer beweegt, maar niet goed genoeg om te horen of het een wals in 5, 8 of 11 (of nog iets exotischer) is.

Verder een noemenswaardige vermelding voor Tribal Jâze – wat een feestband was dat! Niks subtiele zwoele mazurka’s, maar rammen op die trom en gaan! Die gasten wisten de stemming er goed in te brengen en kregen ons zo ver dat we een soort handenklapdansje gingen doen. Weer eens lekker wat anders – maar niet voor al te vaak .

Naast buitenlandse bands, komen voor CaDansa ook een hoop buitenlandse dansers helemaal naar Nederland afgereisd. En dan heb ik het niet alleen over Vlamingen; ze komen zelfs uit Frankrijk, Zwitserland, Portugal en Italië! Het is heerlijk om met zulke mensen te dansen; zij kennen toch weer net andere pasjes en hebben een andere stijl. Bovendien reis je niet zo’n afstand voor een festival als je nog niet zo goed kunt dansen. Ik heb daarom behoorlijk wat onbekende mensen ten dans gevraagd, en eigenlijk altijd met plezierig resultaat!

Uiteraard waren er ook vele bekende gezichten. Het proberen af te werken van mijn met-jou-wil-ik-vanavond-zeker-dansen-lijstje heb ik na een half uur al opgegeven. Met zo’n volle vloer en meerdere zalen was het onmogelijk om iemand te vinden. Mijn nieuwe strategie was: leuk dansje? Grijp iemand die zich op dat moment in je blikveld bevindt. En als je dan een fijn iemand te pakken hebt, gewoon een paar dansjes achter elkaar doen. Je weet nooit wanneer en of je de ander nog terugziet. Moet ik vaker doen, het is veel relaxter en er zijn genoeg goede dansers om hoe dan ook een heerlijke avond te hebben!

Om 3 uur moest het pand leeg zijn, dus werd rond half 3 het laatste liedje gespeeld en werden we er daarna uit geveegd. Auw auw, arme voetjes en arme rug. Een intensieve workshop van 2 uur en daarna nog 10,5 uur bal hakt er flink in. Maar dat heb ik er graag voor over. Een normaal bal is altijd veel te kort en nu ben ik voorlopig weer even verzadigd.

En 400 gram afgevallen. Ik weet niet hoe ik het heb gedaan, maar ik had na half 1 die middag enkel een appel, een puntje quiche en een kop tomatensoep gegeten. En daar dus bijna 13 uur op gedanst. Blijkbaar kun je behoorlijk leven op adrenaline!