Ik was er echt aan toe om er even tussenuit te gaan. Wat is dan beter dan een dag naar Balfolkfestival CaDansa in Utrecht?

Zaterdagochtend en zaterdagmiddag volgde ik twee muziekworkshops; ‘samenspel’ en ‘viool’. Ik had ook voor een workshop ‘doedelzak’ kunnen kiezen, maar het leek me interessant om weer eens wat meer met viool te gaan doen (en bovendien worden doedelzakken nooit zo gewaardeerd bij samenspelgroepjes ).

Ik merk wel dat ik al een tijdje geen les meer heb. Ik kon op zich goed meekomen, want diverse technieken beheers ik beter dan de gemiddelde persoon dankzij mijn klassieke achtergrond en inmiddels heb ik wel geleerd om dingen op gehoor na te spelen in plaats van alles van blad te lezen, maar de meesten in mijn groepje produceerden duidelijk mooiere klanken dan ik op hun instrument. Zucht, toch maar wat meer oefenen dus, vooral wat betreft vingervlugheid en soepele vibrato’s.

Aan het eind van de middag was ik bek-af door alle concentratie, maar om kwart over 5 begon het bal alweer. Warme laagjes uit, dansschoenen aan en de vloer op!

Balfolkies zijn zo’n leuke mensen! Er hing een erg fijn festivalsfeertje, met gekke details zoals van papier geknutselde uilen op de toiletdeuren waar je op mocht krabbelen, een krantje met o.a. de debielste quotes van de dag ervoor, en in de gang buiten de grote zaal overal hoekjes en kamers met mensen die zelf zaten te musiceren.
Zelfs Sinterklaas en een paar Zwarte Pieten maakten nog even hun opwachting en we werden uitgenodigd om onze schoen te zetten! Compleet hilarisch – vooral als je de gezichten van de grote hoeveelheid buitenlandse aanwezigen zag. Probeer een slecht Engels sprekende Italiaan maar eens uit te leggen waarom hij zijn schoen bij het haardvuur moet zetten met een wortel erin (“Yes, the carrot is for the horse of Sinterklaas, who can ride on the roof. Black Pete will come through the chimney to fill your shoe with peppernuts, but only if you have been good, otherwise he will take you in a bag to Spain!”).

Aan het begin van de avond moest ik wel wat sociale energie bij elkaar sprokkelen, omdat ik al moe was van de workshops en ik bijna niemand kende. Maar al snel was de zaal vol en trof ik alsnog een hoop bekende gezichten waar ik fijne dansjes mee kon doen. En ook een hoop nieuwe gezichten, met ook hele fijne dansen!
Ik was positief verrast door de hoeveelheid goede leiders. Al moet ik zeggen dat de innige je-komt-nooit-meer-weg-omhelzing-met-laag-geplaatste-hand-danshouding, die blijkbaar onderdeel is van de Italiaanse cultuur, even wennen was…

Er wordt wel eens gezegd dat Balfolk altijd maar dezelfde dansjes zijn. Maar ik heb heel veel verschillende soorten mazurka’s gedanst, want iedereen geeft er toch net weer zijn eigen interpretatie aan. En dan blijft het leuk! Ik word graag verrast door mensen zoals Marco, die me continu uitdagen om te reageren op hun variaties, zonder dat ik weet wat er gaat komen (wat dat betreft lijkt het wel een beetje op LARP ).
Bovendien is het fijn te merken dat mijn dansstijl gewaardeerd wordt door de tegenpartij en ze ook graag met mij willen dansen. Da’s toch een compliment!

Rond een uur of drie ‘s nachts breide de laatste band er een einde aan en na nog een half uur gedanst te hebben op de geïmproviseerde ‘mazurka-battle’, vond ik het wel welletjes. Ben benieuwd hoeveel calorieën ik verbrand heb met 10 uur dansen!

De echte balfolk-die-hards hadden ook nog kaartjes voor het bal op vrijdagavond en zondagavond, maar aangezien ik voor het eerst buiten Nijmegen danste, vond ik één dagje in eerste instantie wel prima.
Blijkbaar gaan ze het festival vaker houden. Misschien dat ik dan ook wel het hele weekend ga dansen. Hoewel ik stiekem wel een beetje brak ben op het moment…