*stuiter stuiter stuiter* Wat was CaDansa weer fantastisch!! Wat heb ik een fijn weekend gehad!

CaDansa is een balfolk festival, wat inhoudt dat je van donderdagavond tot en met zondagavond kunt dansen. Er is een hoofdpodium, maar ook een open podium, spelletjestafels, een lounge room, en meer. En allemaal in een bepaald thema, op basis van de jaarlijks variërende mascotte.

Dit jaar was de mascotte een octopus, dus alles was fantastisch aangekleed in oceanische sferen. Het decoratieteam had zich wederom ontzettend uitgesloofd, want in ieder hoekje en gaatje kwam iets van het thema terug. Zo hingen er kwallen van organza aan de lampen bij de bar, werden er oceaanfilms (Finding Nemo!) vertoond in de loungeruimte, stond er een octopus gemaakt van stofzuigerslangen en kwam er af en toe een potvis op stokjes langs tijdens het dansen. XD

Het is ook altijd weer genieten van de live-muziek en de fijne dansjes. Er komen veel buitenlanders op het festival af en dat zijn doorgaans allemaal goede dansers (anders reis je niet zo ver voor een dansfestival), dus de kans op een goede dans is erg groot. En dan is er nog de sfeer. Ik heb al vaker gezegd dat balfolkers eigenlijk gewoon een groep hippies zijn en zo’n festival als dit bewijst dat weer. Iedereen zorgt voor elkaar, niemand doet moeilijk.

We zaten op de bovenverdieping van een gebouw waar beneden ook een feestje voor ‘de locals’ was, en dit jaar hebben we voor het eerst de uitsmijter bij de deur nodig gehad, aangezien er steeds mensen naar binnen probeerden te komen. Dat was niet bevorderlijk geweest voor de relaxte sfeer. Ik durf namelijk met een gerust hart al mijn spullen gewoon onbewaakt in de garderobe te laten liggen. En iedereen is lief voor elkaar, niemand is vervelend dronken, of op een andere manier irritant.

Zo maakte ik ook gebruik van de stoelen met blinddoeken, waar je op gaat zitten wachten totdat een onbekende danspartner je komt uitnodigen voor een dansje. Ten eerste is het heel leuk dat je niet weet met wie je danst, maar het is natuurlijk ook een extra uitdaging om zonder zicht te dansen.
Niet alleen danste ik blind een polska, maar ook een tovercirkel. Super om te merken hoe goed er voor me werd gezorgd! Iedereen op de vloer helpt mee om te zorgen dat je nergens tegenaan botst en dat je altijd weer de hand van je volgende danspartner vindt (want tijdens een tovercirkel wissel je steeds van partner).

Aan het eind van het festival vormden we met z’n allen een oceaan, door poortjes te maken van onze handen waar anderen doorheen moesten, en oceaangeluiden te maken. Geweldig, dat iedereen zo leuk daaraan meedoet. Het is ook lastig om uit te leggen op dit blog hoe goed de sfeer was en wat voor leuke dingen er allemaal waren. Dat is bijna niet in woorden uit te drukken.

Vrijdag en zaterdag volgde ik overdag ook nog wat workshops. Op vrijdag leerde ik eindelijk fatsoenlijk de pasjes van een bourrée in 3 tijden. Hilariteit alom, want de halve maan-vorm die we moesten dansen, werd gelijk de ‘banaan’ genoemd, wat weer leidde tot Minion-impressies en hilarische vervolgopmerkingen zoals “How many steps go into a banana?”.

Op zaterdag deed ik een workshop samenspel en viool. Ik dacht eigenlijk dat het flink aanpoten zou worden, omdat ik al lang niet meer actief viool speel en nog steeds niet heel goed ben in nummers op gehoor naspelen, maar dat viel reuze mee! De docenten deden het rustig aan en het niveau in de groep was heel gevarieerd.

Grappig ook, hoe relatief alles is. Eén van de workshopdeelneemsters was nogal onzeker over zichzelf en zei op een gegeven moment: “En dan zit ik ook nog eens naast jóu!” Ik snapte niet gelijk wat ze bedoelde – ik vreesde even dat ik haar uit haar concentratie bracht doordat ik te veel zat te prutsen ofzo. Maar ze bleek te bedoelen dat ik het wél goed kan, aangezien ze mij kent van Tweedledum & Tweedledee. Terwijl ik mezelf juist een ontzettende amateur vind en weer opkijk naar al die ‘echte’ muzikanten die lesgeven en op het podium staan…

De zondag was wel heftig, na extreem weinig slaap (het bal duurde iedere avond tot 02:30 uur en om 11.00 uur stonden we op zaterdag alweer klaar voor de workshop). Als ik dan eenmaal in bed lag, lukte slapen niet gelijk omdat de kadans van alle dansjes nog in mijn hoofd nadreunde en ik mijn lichaam nog voelde draaien, alsof ik een tijd op een boot had doorgebracht. En ik heb wel 5 blarenpleisters op mijn tenen moeten plakken. Maar het was het waard!

De komende dagen ga ik waarschijnlijk in een ontzettende after-CaDansa-roes doorbrengen en alle lieve leuke mensen missen…