CaDansa had helaas ook een klein schaduwkantje voor mij.

Na afloop van de workshop op vrijdagmiddag, kreeg ik ineens jeuk. In eerste instantie schonk ik er geen aandacht aan. Totdat de jeuk wel heel irritant werd. En in plaats van weg te gaan, erger leek te worden.

Bij nadere inspectie bleek ik allemaal rode plekken op mijn lichaam te hebben. En even later verschenen er zelfs bultjes in! Het leek wel alsof ik in de brandnetels was gevallen! Nog vreemder: de plekjes trokken relatief snel weg, maar daarna had ik ineens weer op een ander plekje jeuk. Dit was niet normaal…

Wat doe je dan? Precies, je gaat Googlen.

Al snel vond ik wat er aan de hand was. Het fenomeen heeft een naam: ‘netelroos‘. Dat klinkt enger dan het is, want het is niet meer dan een allergische reactie van je huid, omdat je lichaam in overdrive histamine aanmaakt. Het komt blijkbaar heel vaak voor en de oorzaak is niet altijd bekend. Maar het kan onder andere komen door iets dat je eet, een insectensteek, of, en daar komt ‘ie: ‘hitte, inspanning, of schurende kleding’. Ah. Klinkt als een dansworkshop.

Zeer geruststellend las ik ook dat het onschuldig was en vanzelf weer wegging. En ook niet onbelangrijk: dat het niet besmettelijk was. (Stel je voor, een besmettelijke huidaandoening tijdens een dansfestival… binnen een dag heeft iedereen het! ) Alleen als je ook uitslag op je oogleden en lippen krijgt, moet je snel naar de dokter, want dan kun je bijvoorbeeld ademhalingsproblemen krijgen, omdat het zich naar je tong en strottenhoofd kan verspreiden.

Met een gerust hart danste ik dus gewoon verder. Nou ja, gewoon…  dansen met jeuk op je voetzolen is best irritant. En en plein public aan je borsten gaan krabben doe je ook niet. Bovendien: de plekjes op mijn armen en in mijn nek waren best zichbaar. Ik hoopte maar dat het in de donkere zaal niet zo opviel en het mijn danspartners niet zou afschrikken…

Gelukkig kreeg ik er geen opmerkingen over. Vrijdag ging voorbij en zaterdag ook.

Zaterdagnacht crashte ik om 3 uur in mijn bedje. Om om 4 uur weer wakker te worden met twee dikke lippen, deels tintelend en deels gevoelloos. Het voelde alsof ik terugkwam van de tandarts, met een verdoving aan de boven- en onderkant, die net wat begon uit te werken. En in de spiegel zag ik een mega-duckface. Argh!!

Dus midden in de nacht toch maar de huisartsenpost gebeld.
Had ik antihistamine in huis? Nee… Dan moest ik langskomen. Had ik iemand die me naar het ziekenhuis kon rijden? Nee, Mark was die nacht niet thuis… Meer argh!

Na overleg met de dokter gaf de assistente me toestemming om toch zelf te rijden. Dus ik met mijn superbrakke, slaperige kop me weer aangekleed en opnieuw de auto in.

Van de dokter kreeg ik een antihistaminereceptje, dat ik gelijk daar bij de apotheekbalie kon ophalen. Het zou binnen een uur al moeten werken.

En ja hoor: de volgende ochtend (na niet heel veel uurtjes slaap verder) waren er geen rode plekjes op mijn lichaam meer te vinden. Ik had wel nog steeds een duckface. Maar godzijdank was die een kwartiertje voordat ik de auto weer in stapte, ook weg. Dus heb ik zondag volledig jeukloos kunnen genieten van het festival. Hoezee!

Het is nog steeds niet helemaal weg – aan het eind van de dag (als de antihistamine blijkbaar begint uit te werken) komt hier en daar een plekje terug, maar dat zal wel niet lang meer duren. De overgebleven anthistaminetabletjes bewaar ik voor de zekerheid…