Yay, afgelopen donderdag t/m zondag was weer balfolkfestival CaDansa!

Wederom had ik lang gewacht met besluiten of, en zo ja, hoeveel dagen ik zou gaan. Tegen de tijd dat het echt wel tijd werd om een kaartje te gaan aanschaffen, kwam er een oproepje voorbij vanuit de organisatie: het teamhoofd van team Workshops had afgezegd. Of iemand bereid was deze taak op zich te nemen? Tsja. Eigenlijk klonk dat best als wat voor mij. Dingen regelen kan ik wel, gastvrij zijn ook, en het voordeel van deze functie was dat het vooral tijd in beslag zou nemen tijdens het festival en niet zoveel werk vooraf zou kosten (waar ik op dat moment niet de ruimte voor had). En die tijd die het tijdens het festival zou kosten, was in de ochtenden en middagen, dus alleen rondom de workshops, waardoor ik in principe vrij zou zijn tijdens alle bals. Extra bonus: als vrijwilliger krijg je gratis toegang, gratis voeder, én een gratis slaapplek! Dus meldde ik me aan.

Uiteráárd kostte het toch allemaal veel meer tijd dan bedoeld, want omdat het vorige teamhoofd onverwachts was uitgevallen, was er geen goede overdracht en moest ik zelf fragmentarisch informatie van haar en van de organisatie lospeuteren en combineren, om een goed totaalplaatje te krijgen van wat er nou precies van mij werd verwacht en wat er wel en niet door mij geregeld moest worden. Het is namelijk niet heel logisch dat je teamleider wordt van een team waar je nog nooit zelf in hebt gezeten, waardoor je geen idee hebt wat ze eigenlijk doen.   En uiteraard ben ik hypergestructureerd, dus moest en zou er een Gedetailleerde Tijdsplanning en een Grondig Schema ontwikkeld worden! En ik vermoed dat ik ook een beetje naar werk heb lopen zoeken wat er domweg niet was, omdat ik nou eenmaal gewend ben om veel werk te verzetten als vrijwilliger en ik moeite had met me realiseren en accepteren dat de voorbereidende taken daadwerkelijk meevielen.

Wel dacht ik in eerste instantie dat ik gerust pas donderdagavond kon arriveren, aangezien de eerste workshops pas op vrijdag zouden zijn, maar bij nader inzien vond ik dat ik als teamhoofd toch echt eerder aanwezig moest zijn om mijn teamleden op te vangen en te briefen, en te zorgen dat alles voldoende duidelijk was voordat we de volgende dag aan de slag gingen. Dus nam ik toch nog mijn laatst beschikbare vrije dag van dit jaar ervoor op. Oh well.

Tegen de tijd dat het festival begon had ik in ieder geval zo veel mogelijk voorbereid en ingepland. Er waren nog een paar onduidelijkheden, maar die zouden vast tijdens het festival zelf wel helder worden. Zoals het cryptische antwoord van de organisatie op mijn vraag of en waar ik de sleutels van de workshopruimtes kon krijgen: “Ja hoor, die kun je op HQ halen en dan krijg je Slups mee!” Ik wist al dat HQ stond voor het hoofdkwartier van de organisatie, maar wie of wat was Slups…?? De bijnaam of achternaam van een vrijwilliger of de sleutelbeheerder van de locatie wellicht?

Nou nee. Dit is wie Slups bleek te zijn:   

Oftewel: een enorm lange roze knuffel om om je nek te hangen, die de sleutel aan z’n voelspriet geknoopt had! Ik kreeg te horen dat ‘ie Slups heette omdat men niet goed wist of het een slang of rups was. Maar aangezien het beest toch overduidelijk een hoop poten had, is een tweede theorie dat het een combinatie is van ‘sleutel’ en ‘rups’.  

Een minder leuke onzekere factor was de externe workshoplocatie, die we voor het eerst hadden. Het was een schoolgebouw en dat werd pas op vrijdagochtend, anderhalf uur voor de start van de eerste workshopronde, voor ons geopend door de directeur, dus ik kon het gebouw niet vooraf scouten. Ik had natuurlijk wel even op Google Maps opgezocht hoe ingewikkeld de route er naartoe was en of er dus bewegwijzeringsbordjes nodig waren. Nou, dat leek me niet, want het was een kwestie van vanuit de festivallocatie de weg naar rechts volgen, en aan het eind van die weg liep je letterlijk tegen de ingang van het gebouw aan en de naam van het gebouw stond er in koeienletters op! Mooi.

*impending cloud of doom*

Eigenlijk had ik die vrijdagochtend gelijk met mijn daar ingeplande teamleden mee willen gaan om de locatie te bekijken. Maar het inladen van instrumenten voor een workshopgroep liep uit omdat ze later dan verwacht arriveerden. Achteraf gezien had ik dat klusje moeten delegeren aan een ander teamlid dat op de festivallocatie zou blijven, zodat ik alsnog gelijk met de rest meekon. Maar ja, ik had onvoldoende voorzien wat voor problemen er op die locatie zouden kunnen ontstaan…

Ten eerste bleek dat superduidelijke pad naar de ingang die ochtend opgebroken te zijn door werklui die daar met machines bezig waren de boel te renoveren, waardoor de workshopdeelnemers en -docenten een obscuur en onder de modder zittend paadje links van het pand moesten gaan nemen.
Ten tweede bleek de school ENORM! Het bleek een voormalige LBO-school te zijn, met een heleboel praktijkruimtes. Waardoor er binnen behoorlijk wat richtingbordjes noodzakelijk waren om iedereen naar het juiste lokaal en de toiletten te verwijzen.
En tot overmaat van ramp bleken er workshopdeelnemers op de verkeerde locatie te staan! Want vorige jaren waren er ook workshops in een gymzaal van een andere school geweest. Blijkbaar stond op de website en in de festival-app niet duidelijk wat het adres was van de nieuwe school, waardoor mensen die op eerdere edities van het festival waren geweest, uit gewoonte naar het oude pand waren gelopen. En daar dus voor een dichte deur stonden. Argh!

Gelukkig was er een ander teamhoofd zeer toevallig in de school aanwezig, die gelijk goed inschatte wat er moest gebeuren en dat vast in gang zette, terwijl ik werd gebeld en ingelicht over de situatie, zodat ik vervolgens samen met mijn teamleden verder kon gaan met het oplossen van de problemen. Zo fijn, mensen waar je op kunt rekenen! Dat is het fijne van CaDansa: allemaal lieve, betrokken mensen! <3

De rest van het festival verliep gelukkig zonder noemenswaardige incidenten. Natuurlijk kunnen er altijd dingen beter en ik heb dan ook vanalles geleerd en dingen bedacht die ik de volgende keer nog beter zou kunnen aanpakken, en er staat inmiddels een Zeer Grondig Draaiboek klaar voor degene die het volgend jaar gaat doen. Maar al met al ben ik best tevreden.

Ik vond dit ook leuker om te doen dan mijn vrijwilligerstaak bij de deur, twee jaar geleden. Teamleider zijn past beter bij me dan teamlid zijn, want ik had toen regelmatig het gevoel niet alle benodigde informatie te hebben en het totaalplaatje te missen, wat me beperkte in mijn vermogen om zelfstandig te handelen.
Dat ik alles goed kon plannen en regelen, had ik wel verwacht, maar ik had me wel afgevraagd of ik ook een prettige teamleider zou zijn voor mijn teamleden. Want ik weet van mezelf ook dat ik soms iets te strak kan vasthouden aan een planning en iets te veel kan eisen van mensen, wat ten koste gaat van de gezelligheid. Dus daar had ik bewust op gelet. Ik heb het bijvoorbeeld vriendelijk losgelaten dat de helft van het team nog niet aanwezig was op het moment dat ik het introductiepraatje had gepland, waardoor ik hetzelfde praatje 3x moest houden, en ik heb iedereen een zakje M&M’s meegegeven als snackje voor tijdens het stand-by zijn voor workshopdocenten, wat erg werd gewaardeerd (omkopen met voedsel werkt!   ). Achteraf kreeg ik te horen dat ze me een heel ‘menselijke’ teamleider hadden gevonden, dus yay, missie geslaagd! Ik leer het blijkbaar toch nog eens.  

Maar nogmaals: het hielp ook heel erg dat de sfeer onder de vrijwilligers zoals altijd weer supergoed was. Iedereen is lief voor elkaar, en ook al zijn er soms frustraties en lastige workshopdeelnemers, uiteindelijk blijft het drama beperkt. De toewijding van iedereen om er een mooi festival van te maken, blijkt uit de vele details, zoals hilarische bordjes en mooie decoraties in het thema van dat jaar.

Zoals traditie is, hingen er op de toiletten papiertjes waar bezoekers dingen op mochten kalken en waren er dit jaar ook grote vellen papier waarop je met stickers kon aangeven wat je mening over bepaalde onderwerpen was.

Ook traditie: de ‘red button’ photobooth, opgezet door Ork, waar ik net als voorgaande jaren met Edwin op de foto ging.  

Verder was er de jaarlijkse ‘clothing swap’, waarbij je kleding waar je op uit was gekeken, op tafels kon leggen, zodat andere deelnemers deze mee naar huis konden nemen. Ik had een flinke stapel nog echt goede kleding, die om mij onduidelijke redenen maar niet verkocht via Vinted, en die tweedehands kledingwinkels zoals Appel & Ei niet wilden hebben omdat het ‘ouder dan twee seizoenen’ was (tsk…). Gelukkig konden mijn mede-CaDansianen mijn kledingstijl wél waarderen en was volgens mij alles wat ik had neergelegd, binnen een uur verdwenen… Dezelfde avond nog zag ik iemand met mijn omslagdoek rondlopen én iemand in mijn jurkje op de dansvloer verschijnen! Fijn om te weten dat mijn kleding dankbare nieuwe eigenaren heeft gevonden. Zelf nam ik alleen een prachtige (waarschijnlijk zelf)gebreide omslagdoek mee naar huis, die helemaal míjn kleuren had.

En natuurlijk moest er ook gedanst worden! Al heb ik lang niet zoveel gedanst als andere jaren, en hoewel er 4 dagen bal was, denk ik dat ik in totaal niet heel veel meer dansjes heb gedaan dan tijdens een normaal bal van een middag en avond in Wageningen… De eerste nacht stond ik namelijk nog zo ‘aan’, dat ik zo goed als niet heb geslapen. De tweede nacht had ik voor het slapengaan me maar even teruggetrokken in de chill-ruimte met een boek, in de hoop mijn brein op die manier richting slaapmodus te krijgen. Dat hielp een beetje, maar ook de tweede en derde nacht sliep ik minder dan ik nodig had en dat brak me toch wel behoorlijk op. Zeker aangezien de bals tot behoorlijk laat duurden, en ik als ochtendmens gewoon om half 8 wakker word, ongeacht hoe laat ik naar bed ben gegaan (een van de redenen dat teamleider Workshops, waarvoor je op tijd op moet staan, geschikt is voor mij). Dus ik ben redelijk kieskeurig geweest in op welke muziek ik welke dans met wie deed, en heb ook behoorlijk wat tijd doorgebracht met aan de kant zitten en gewoon genieten van de heerlijke muziek! En met bijkletsen met bekenden natuurlijk. Zo fijn, al die mensen die even een praatje komen maken, of gewoon tijdens het langslopen even zwaaien, je aanraken of je een knuffel komen geven! <3 Dan voelt het echt als onderdeel van een community zijn.

Aan het eind van het festival is er altijd een afsluitende ceremonie. Dit jaar werd ons gevraagd om een rij te vormen op volgorde van leeftijd, en vervolgens een ‘circle of life’ te vormen tijdens het dansen van een andro. Leuk idee, maar wel wat confronterend, aangezien ik toch overduidelijk in het voorste gedeelte van die rij stond…  

Oh ja, en ik had als lid van het Workshopteam nog een geintje uitgehaald met bandgenoot Wouter, die één van de workshops zou verzorgen als docent. Tijdens een repetitie hadden we wat gegrapt over dat hij dan vast een bakje blauwe M&M’s van ons verwachtte, dus besloot ik die daadwerkelijk voor hem te regelen. Verrassing! 

De vraag is nu: wat ga ik volgend jaar doen tijdens CaDansa? Want de voormalige teamleider Workshops wil het volgend jaar weer gewoon gaan doen, dus dan ben ik daar niet nodig. Ik verwacht niet dat we met Androneda volgend jaar alweer geboekt worden, aangezien we er vorig jaar al hebben opgetreden. Weer als bezoeker komen, geen verantwoordelijkheden hebben en eventueel een dag minder gaan (= minder slaapgebrek) is eigenlijk ook wel weer relaxed… al word ik dan niet gepamperd met geheel verzorgde maaltijden en onderkomen. Maar hoewel ik initieel dacht dat ik inmiddels in alle hoedanigheden al op CaDansa was geweest (bezoeker, vrijwilliger, muzikant), realiseerde ik me dit jaar, dat ik nog nooit workshopdocent ben geweest! Hmmm… misschien eens een balletje bij de organisatie daarover opgooien, zodat ik volgend jaar ook vakje #4 kan afvinken?   Wie van jullie zit er te wachten op een workshop van mij over bijvoorbeeld het goed leren luisteren naar en interpreteren van muziek van balfolkmuzikanten, om je dansvaardigheden te verbeteren?