Als vriendinnetje van een metal-liefhebber was het natuurlijk te verwachten dat ik een keer zou worden meegesleept naar een metalconcert. Dus bevond ik me gisteravond in de Effenaar in Eindhoven, in een zaal vol met in zwarte band-t-shirts geklede metalheads.  

Er stonden maar liefst 3 bands op de planning: Dominum, Orden Ogan en Feuerschwanz. Ik kende ze geen van alle, op de zanger van de laatste band na want die zingt ook in dArtagnan. Dus ik liet het maar, gewapend met goede oordopjes, over me heen komen.

Van de eerste band hoorden we overigens alleen maar het laatste anderhalve nummer, want tsja, we moesten die dag gewoon werken en Eindhoven ligt niet om de hoek vanuit Nijmegen…

Ik kan op zich prima genieten van metalmuziek, maar lang niet van alle genres en varianten (en er zijn véél genres binnen de metal!). Om eerlijk te zijn vond ik de band die het voorprogramma van de support-act was ( ), muzikaal de meest interessante. Naarmate de avond vorderde werd de muzikale (en tekstuele) creativiteit minder en steeg het show-aspect.

Bij Orden Ogan heb ik dan ook soms meer de outfit van de zanger (met puntige schouders) met kleermakersoog bestudeerd dan dat ik actief naar de muziek luisterde.  

Vooral Feuerschwanz had een epische show ervan gemaakt. Ik had vooraf wat videoclips van hen op Youtube bekeken en toen kreeg ik de indruk dat ze vooral zichzelf Heul Erg Stoer vonden, maar live viel dat vanwege de interactie met het publiek mee. Er waren uitgebreide kostuums (her en der met een LARP-vibe) en er was vuur, véél vuur! Van vlammen die uit de rand van het podium kwamen tot fakkels en een soort vlammenwerper, waarmee de ‘achtergronddanseres’ (bij gebrek aan een beter woord voor de decoratieve vikingdame die in chainmail-bikini met vuurelementen, vlaggen en een LARP-speer over het podium sjouwde) speelde.

Het repertoire van Feuerschwanz bleek erg gevarieerd: van metal tot meer hilarische covers van o.a. Dragostea din tei Majahi Majahoo (“maja-hieieieie, maja-haaaa”) en Lord of the Rings-themaatjes.

Richard had me als eens ingelicht over wat er gemiddeld genomen bij metalconcerten gebeurt, dus ik was niet verrast toen er een strandbal over het publiek heen zeilde die door de aanwezigen alle kanten op werd gemept. Ook van de ‘rowing pit’ had ik al eens gehoord.

Gelukkig maar, want op een gegeven moment kondigde de band een nummer aan dat over een slagveld ging. Ze deelden de zaal op in een linkergedeelte en een rechtergedeelte. Of we allemaal even uit elkaar wilden gaan, zodat er een opening in het midden ontstond? Ja hoor, ik schuif wel even op. Richard en ik stonden precies in het midden, dus wij stonden vervolgens aan de rand van de opening. Zo had ik goed zicht op de andere kant.
…
…
Wacht. Ik had hier iets over gehoord, geloof ik…
…
…
Was dit niet…
…
Shit.
Okee schat, ik maak me als de sodemieter naar de rand van de zaal, doe jij maar lekker je ding.  

Want het maakt toch echt uit of je een grote kerel bent of een meisje van 1,59 meter met ogen en neus op ellebooghoogte van de andere aanwezigen, die in hun enthousiasme niet noodzakelijk goed letten op wat er achter hen staat. Dus ik heb herhaaldelijk in defensieve modus moeten staan, om te voorkomen dat een ledemaat van iemand zich in mijn gezicht positioneerde. Gelukkig was de zaal niet uitverkocht en was er genoeg ruimte om mezelf af en toe tactisch te realloceren.
(En misschien word ik oud, maar het zou ook fijn zijn als het volume niet op standje zelfs-met-mijn-op-maat-gemaakte-doedelzakoordoppen-in-voel-ik-naderhand-mijn-trommelvliezen-nog zou staan   )

Dat gezegd hebbende: het zijn verder wel allemaal schatjes hoor. De sfeer is helemaal niet agressief en toen de drummer zijn drumstokken in het publiek gooide en drie metalheads er tegelijk eentje vastgrepen, werd er keurig ge-rock-paper-scissord wie het ding mocht houden.  

Dus toch me maar even verder verdiepen in de muziek en nog meer meeluisteren met wat Richard in de auto opzet, want ik vind het wel leuk om met hem mee te gaan. Maar als ik een lijstje moet maken van metal die ik interessant vind, kom ik nog niet veel verder dan Within Temptation, Nightwish, Sabaton en Eisbrecher. Ik weet wel dat ik melodieën en gitaarriffs waardeer en dat meelal-/meespringnummers met tweekwartsmaat niet noodzakelijk mijn ding zijn.  

Oh, en ik moet een metalconcertoutfit voor mezelf gaan naaien, want ik ben ook niet van de band-shirts. Ik heb al ideeën over wat het moet gaan worden.