Als het herfst wordt, krijg ik altijd hamsterneigingen. De voorraadkast moet vol en het huis moet knus en gereed worden gemaakt voor de winter. Het helpt niet dat de wereld inmiddels in brand staat en er zelfs vanuit de overheid spotjes worden uitgezonden met de boodschap dat je voorbereid moet zijn op dagenlange stroomuitval en andere narigheid, waarbij je jezelf moet zien te redden. Daardoor escaleren mijn hamsterneigingen tot prep-gedrag. Mijn hyperfocus-activiteit is daarom momenteel: meer zelfvoorzienend worden op het gebied van voedsel!

Vorige week scoorde ik voor slechts 22 euro een voedseldroger via Marktplaats.nl. Leek me een goed idee, want gedroogd voedsel neemt veel minder plek in beslag dan ingeblikt voedsel, dus kun je er meer van opslaan. Ook heb ik het wilde plan om van mijn voortuin een moestuin te gaan maken, en aangezien je dan op bepaalde momenten (als het goed gaat…) van één groente heul veul tegelijk oogst, moet je dat dan ook ergens gaan laten. Bovendien hoef ik me met dit ding in huis niet meer schuldig te voelen als ik weer eens wat vers voedsel overhoud en het moet weggooien omdat het te lang ongebruikt in de koelkast is blijven liggen (lang niet alle verpakkingen zijn gericht op eenpersoonshuishoudens en ik ben heel slecht in koken met kliekjes…).

Dus momenteel ben ik lekker aan het experimenteren met die voedseldroger, om te achterhalen hoe lang dingen nou erin moeten en op hoeveel graden, en hoe het smaakt als je daarna weer vocht toevoegt om het daadwerkelijk in je maaltijd te gebruiken.

Uiteraard besef ik ook dat een eigen moestuintje nevernooitniet genoeg gaat zijn om jezelf volledig van te onderhouden in geval van nood, zelfs als al het gezaaide daadwerkelijk uitkomt, dus wil ik ook meer leren over voedsel in de natuur vinden.

Van de zomer volgden Richard en ik al een week lang bushcraftworkshops waarin we allerlei nuttigs leerden, en afgelopen weekend sleurde ik hem mee naar het bos voor een herfstwandeling. Met de bedoeling om onderweg tamme kastanjes, beukennootjes en eikels te verzamelen. Beukennootjes vonden we niet (misschien waren we daarvoor al te laat?), maar van de andere twee namen we een flinke zak mee naar huis!    En als echte beginnende bushcrafters hadden we wel water meegenomen maar geen goede zaklamp en moesten we, na al dat geraap, behoorlijk doorstappen om op tijd het bos weer uit te zijn voordat we er in het stikdonker de weg niet meer zouden kunnen vinden.

Kastanjes schijn je het beste in hun schil te kunnen bewaren, en daarvoor moet je ze ook drogen. Na 24 uur in de voedseldroger zijn de schillen nog steeds zacht, dus dat heeft blijkbaar veel meer tijd nodig dan ik dacht.

Eikels had ik nog nooit gegeten, dus in plaats van die gelijk op te slaan als wintervoorraad, wilde ik eerst experimenteren met het bereiden ervan. Dat blijkt een behoorlijk bewerkelijk klusje… Want eerst moet je de eikels in stukjes snijden en uit hun schil halen (gelukkig wilde Richard daar ook wel bij helpen) en vervolgens moeten ze een paar dagen in koud water weken zodat de tannine eruit gaat – want dat smaakt bitter en is niet gezond voor je.

Volgens de instructies die ik op internet vond, moest je de eikels daarna drogen en dan verder vermalen tot meel. Maar hoe droog moesten ze zijn? Kurkdroog? Dan worden ze keihard, en dat is veel lastiger vermalen lijkt me, en bovendien zie ik niet helemaal in waarom het spul volledig droog zou moeten zijn als je het gelijk wil gebruiken. Eerst vermalen en daarna drogen werkt ook niet, want dan doet het meel *woesh* in de voedseldroger… Dus daar ben ik nog niet helemaal over uit en ik heb uiteindelijk de eikels een tijdje gedroogd, maar niet totdat ze keihard waren.

Omdat de gaatjes in de roosters van de voedseldroger nogal groot waren, knipte ik eerst ook nog even inlegmatjes van een restant stuk gaas dat ik ooit kocht om zelf raamhorren van te maken. (Iets zelf maken met spullen die je nog ergens in huis hebt liggen is toch altijd het leukste! ^_^ )

Op internet las ik de tip dat je eikels met een koffiemolen tot meel kunt vermalen. Oh, wat handig! Want een koffiemolen heeft geen stroom nodig, dus dat ding is een goede investering als prepmiddel voor de apocalyps!  
Richard werd dus ook meegesleurd naar de kringloopwinkel, waar we zowel een notenkraker als een superschattige koffiemolen met gietijzeren handwiel vonden! <3 Voor slechts €7,50!!  

Enthousiast begon ik de semi-gedroogde eikels in de koffiemolen te mikken en te draaien aan het wiel. En jawel hoor, er kwam prachtig fijn eikeltjesmeel in het bakje terecht! ^_^

Na een groot deel van mijn avond aan het malen van de eikeltjes besteed te hebben, had ik een lamme arm en nog net geen blaar, maar had ik nog steeds geen deuk geslagen in de grote bak met te vermalen eikels.  
Toen bedacht ik me dat ik de boel ook gewoon in de blender kon flikkeren. Hopsakee! Na slechts twee minuten oorverdovend geraas waren ook alle andere eikels net zo fijn gemalen als met de koffiemolen. :-X

Leuk hoor, dat ouderwetsche handwerk, maar het klinkt een stuk romantischer dan het is, dus dat bewaar ik toch maar gewoon voor tijden van nood. De proof of concept is geslaagd, maar zolang er stroom is ga ik daar gewoon van profiteren…  

Anyway – hoezee, na enkele dagen werk was er eindelijk eikeltjesmeel! Op internet las ik diverse enthousiaste verhalen over eikeltjespannenkoeken, dus watertandend besloot ik die vanochtend te maken als ontbijt.

Mijn god, wat smaakten die ranzig!! :-X Wellicht ligt het aan het recept of heb ik iets niet goed gedaan, maar dit ga ik nooit meer maken!  

Ik was echter nog niet bereid om Project Eikel als mislukking te labelen. Er was nog eikelmeel over, vanmiddag zouden mijn bandgenootjes langskomen voor een repetitie en ik had nog nét tijd om wat eikelkoekjes, waar ik ook een recept voor was tegengekomen, te maken. Ik moest wat sjoemelen met het recept omdat ik niet alle ingrediënten in huis had, maar ik hoopte dat de stroop ook wel door honing vervangen kon worden en dat het niet veel uit zou maken als ik, in plaats van havermout, mijn ontbijtmueslimix erin zou mikken. *fingers crossed*

De structurele integriteit van de koekjes was suboptimaal, waardoor het meer speculaasbrokken en -kruimels leken bij het opdienen, maar het algehele oordeel van mijn bandgenootjes was: ‘prima eetbaar’, en zeker voor een eerste poging erg goed gelukt. Pfff, toch niet al die moeite voor niets gedaan! Maar toch denk ik dat ik van het verzamelen van eikels geen jaarlijks ritueel ga maken, en alleen de opgedane kennis en ervaring opsla voor nootdgevallen.

Oh ja, tussen het maken van pannenkoeken en koekjes door, bouwde ik ‘s ochtends achter onze epische tuindeur ook nog even een composthoop voor de aanstaande moestuin, wederom geïmproviseerd met materiaal dat ik nog had liggen, en vulde ik hem gelijk met de bladeren op de oprit van de overbuurvrouw. Geen idee hoe lang deze blijft staan, want ik kwam er tijdens de bouw achter dat er blijkbaar stenen onder een deel van de grond naast mijn huis liggen en ik daar dus geen palen in kan slaan. Maar ook dit beschouw ik als een experiment en als dat geslaagd is, kan ik altijd een betere versie gaan maken.  

In ieder geval is mijn hamster-/prepdrang voorlopig tevredengesteld. ^_^