De avond begon rustig. Nadat ik terug was van doedelzakles en Mark had uitgezwaaid naar jiu-jitsu training, had ik mezelf heerlijk op de bank geïnstalleerd met breiwerkje, tv en poes op schoot.
Niet lang daarna stroomden de tranen weer eens over m’n wangen. Op Animal Planet lieten ze zien hoe de dierenambulance een kat ophaalde, die in een paar cactussen was gevallen. Het arme beest zal volledig onder de stekels (van die hele lange witte); ze zaten zelfs in haar bekje. Ze lag daar maar op de grond te miauwen omdat ze zoveel pijn had en ze nergens heen kon zonder nog meer pijn te krijgen. Het ergste was dat ze eerst nog eens (met handdoeken) opgepakt moest worden en een ritje in de ambulance moest doorstaan, voordat ze bij de dierenarts verdoofd kon worden.
Ik had Mark’s rinkelende mobieltje (die hij structureel thuis laat) genegeerd, maar toen ik uiteindelijk richting bed ging, zag ik dat ik ook op mijn telefoon een gemiste oproep had. Het bleek Mark te zijn. Hij zat op de Eerste Hulp met een teen uit de kom… (Kan dat? Ja, dat kan!)
Gelukkig viel de schade mee – hoewel het terugzetten van de teen nogal pijn had gedaan (het lukte niet in 1x), had hij er voor de rest niet zo veel last van (zei hij) en ging lopen ook redelijk. Rond kwart voor 1 ‘s nachts was alles stevig ingepakt, zag de dokter niets raars meer op de foto’s, en kon ik m’n lieverd eindelijk mee naar huis nemen.
Omdat ik een uur in de wachtkamer heb moeten zitten, kon ik alles eens goed bekijken. Nou werk ik zelf niet op de Eerste Hulp, maar het gebouw lijkt me echt volledig inefficiënt ingericht. De ingang voor de Eerste Hulp bestaat alleen uit twee grote hekken (die dicht zijn) en uitkomen op de parkeerplaats voor ambulances. Het is niet duidelijk waar je precies heen moet als je gestresst en met grote spoed iemand komt afleveren. En al helemaal niet als je iemand wil ophalen: buiten de normale kantooruren moet je blijkbaar via de hoofdingang naar binnen en dan direct links aan een loketje met beveiligingsbeambten vragen of ze een verstopte schuifdeur voor je willen openmaken. Dan moet je de ambulanceparkeerplaats oversteken en via een deur met een bel binnengaan.
Het stomme is, dat ambulancepersoneel die een spoedje binnen komen brengen, blijkbaar zelf ook aan moeten bellen voordat die deur open gaat. En binnen zit ook nog een schuifdeur die alleen op verzoek open gaat. Je komt bij die schuifdeur via een gangetje met een scherpe hoek erin. Heel handig, met zo’n brancard. Hoezo, ‘als iedere seconde telt’….?
Bij het wegrijden bleek ik niet vanuit de parkeergarage naar de Eerste Hulp uitgang terug te mogen rijden om Mark daar op te pikken, dus die moest zelf een stukje naar de auto lopen hinken. En ik mocht €2,10 afrekenen voor het parkeren. Blijkbaar is het nodig een ontmoedigingsbeleid in te voeren voor al die mensen die zo nodig ‘s nachts met de auto naar de Eerste Hulp willen…