Het is de plaag van goed geïsoleerde nieuwbouwhuizen: een zilvervisjesinvasie. En ook wij zien de beestjes regelmatig over de muren rennen.

Zodra ik ze zie, zet ik er een glas overheen, schuif ik er een papiertje onderdoor en zet ik ze buiten. Mark is echter voorstander van de meer agressieve tactieken. Toen we er gisteren weer eentje signaleerden, ging hij dan ook direct in de tegenaanval en zette hij ons geheime wapen in: killercat Zulay!

Poes, die zoals gewoonlijk suffig op mijn schoot lag te ronken, werd van de bank geplukt en naast de indringer gedropt. Hup poes, tijd om iets terug te doen voor al het gratis eten en onderdak. Draag je steentje bij aan deze maatschappij!

Even keek ze verdwaasd in het rond, maar het duurde niet lang voordat ze de vijand in het oog kreeg en haar status naar ‘slightly orange alert’ ging. Langzaam maar zeker werd het jachtinstinct in haar wakker. De coördinaten van de prooi en zijn waarschijnlijke ontsnappingsroute werden in kaart gebracht, haar spieren spanden zich, en haar pootje schoot uit…

*mep*

en nog een keer:

*mep*

Nou heeft een gemiddelde mep van Zulay net voldoende kracht om een brokje over de rand van haar bakje te laten stuiteren, maar de impact op een minuscuul zilvervisje is dusdanig aanzienlijk dat zo’n beestje er dood levensgevaarlijk verwond gehandicapt getraumatiseerd lichtelijk gedesoriënteerd van raakt.

Na enkele aanvullende meppen had ze dan toch bereikt dat het beestje niet meer bewoog, en besloot ze haar dagelijkse portie eiwitten aan te vullen door het beest te verscheuren uiteen te rijten door te slikken. Het monster!

Dus pas maar op, zilvervisjes! Als jullie nog één voelspriet in ons huis durven te zetten, sturen we de kat erop af!