Afgelopen vrijdag werd ons nieuwe kantoor in Amsterdam feestelijk geopend, dus besloot het MT om er maar gelijk een bedrijfsuitje achteraan te plakken. Nadat we met de bus vanuit Den Bosch in Amsterdam werden afgeleverd, kregen we een workshop theatersport! Overbodig te zeggen dat ik gelijk enthousiast was 
Opgedeeld in twee groepjes kregen we heel diverse opdrachten, variërend van “Zo snel mogelijk denkbeeldige kokosnoten overgooien met geluidseffect” tot “Vertel een verhaal aan de hand van poses die gevormd worden door levende standbeelden” en van “Speel een toneelstukje aan de hand van wat de workshopbegeleider voorleest” tot “Speel vier keer dezelfde scene maar met verschillende emoties”.
Na het toneelstukje, waarin ik als prinsesje mocht schitteren, merkten de workshopbegeleiders op dat ik zo’n “goede podium presence” had en wilden ze weten of ik het al eens eerder had gedaan… Nou nee, geen theatersport, maar toen ik ze over LARP vertelde bleek de zoon van één van hen dat ook wel eens gedaan te hebben. Het wereldje is toch klein
Toch had ik het ook regelmatig moeilijk en stond ik met het zweet in mijn handjes voor de groep. Want ook al ben ik door LARP gewend te improviseren en mijn emoties uit te drukken; het is toch even heel anders om op commando voor publiek leuk te moeten doen, zonder dat je tijd hebt gehad om je in te leven in je rol!
Een van de meest memorabele momenten was wel mijn opdracht om een collega-austronaut na 20 jaar af te lossen op een ruimteschip. Niet alleen moest ik hooghartig spelen (“Wat, geen Martini hier?”), maar ook een keer schizofreen (“WAAROM KNIPPERT DAT RODE LAMPJE??? WE GAAN ER ALLEMAAL AAN!!!”), en de laatste keer moest ik doen alsof ik me heel erg schaamde omdat ik in m’n pak had geplast, terwijl mijn voorganger het pak van me zou moeten overnemen om terug te keren naar aarde… Fijn hoor, collega’s die je opdracht mogen bedenken! :-O
Maar blijkbaar vonden ook mijn collega’s dat ik het goed had gedaan, want toen we na afloop bloemen moesten gooien naar degene waarvan we vonden dat die het beste had gespeeld, eindigden, op twee stuks na, alle bloemen voor mijn voeten! Ik voelde me erg gevleid, en niet eens omdat het betekende dat ik ‘gewonnen’ had, maar het is stiekem echt heel erg leuk om onverwachts in een zee van bloemen te staan! Het heeft toch iets romantisch.
Na de workshop togen we naar het nieuwe kantoor, waar een collega, die ook een cateringbedrijf heeft, geregeld had dat we een uitgebreid driegangendiner konden verorberen. Met een passend wijntje bij iedere gang! Noemenswaardig was ook het heftige stukje sinaasappel-chocoladetaart, dat niemand (zelfs ik niet) opkreeg.
De avond werd afgesloten door een feestje in het pand, waar ik helaas iets eerder van weg moest dan de rest, aangezien ik de trein naar Nijmegen moest pakken en de meeste anderen gewoon met de bus terug naar Den Bosch zouden rijden. Maar dat was eigenlijk maar goed ook, want de volgende ochtend ging de wekker weer om half 7: tijd voor het volgende toneelspel op Loenar!