Na mijn afstuderen heb ik heel wat sollicitatiegesprekken gevoerd. Des te vreemder is het om nu aan de andere kant van de tafel te zitten.

Vorige week had ik de eerste ronde voor de vacature van usability consultant, om mijn collega te vervangen. Gisteren met een van de kandidaten een tweede gesprek gevoerd en volgende week komt een ander voor de tweede keer.

Ik ben wel blij dat ik de tweede ronde niet in m’n eentje hoef te doen. Want ik vind het erg lastig om iemand te kiezen. Hoe bepaal je nou of iemand echt geschikt is?

Na de eerste ronde heb ik ze beide een case laten maken, zodat ik in ieder geval kon zien hoe ver ze inhoudelijk zijn en hoe goed ze een overtuigend rapport kunnen schrijven.

Maar het lastigste is om hun persoonlijkheid en motivatie in te schatten.

Natuurlijk heb ik allemaal vragen bedacht waarin ze voorbeelden moesten geven van hoe ze dingen in het verleden hadden aangepakt, want gedrag in het verleden is een goede voorspeller van de toekomst, en door naar concrete situaties te vragen voorkom je een beetje de sociaal wenselijke antwoorden. Maar ja, de ene kandidaat heeft op de ene vraag een beter antwoord, de ander op de andere vraag.

Nu zit ik ook een beetje met het dilemma ‘vaardigheden versus persoonlijkheid’. De ene kandidaat is inhoudelijk wat verder dan de ander, maar die ander lijkt me als persoon leuker om mee samen te werken. Maar ik weet ook dat je uit moet kijken voor het ‘similar to me’-effect en je niet mensen moet aannemen omdat ze op jou lijken. Dus wat dat betreft ben ik geneigd om de andere kandidaat aan te nemen. Want die kan dan eerder aan de slag, zodat ik het wat minder druk heb.

Maar ik denk ook: wie ben ik om iemand af te wijzen op zijn vaardigheden? Het is namelijk niet zo dat de een al alles weet; ook die moet nog een hoop erbij leren. In onze branche vind je nu eenmaal weinig ‘kant en klare’ mensen. Want ik ben er zelf ook zomaar ingerold. Ik had een heel andere functie, wist weinig van usability, maar heb toch de kans gekregen om het me eigen te maken. En na zo’n anderhalf jaar zelfstudie mag ik me nu echt wel expert op mijn vakgebied noemen. En als ik het kan, met alleen zelfstudie, waarom zou iemand anders het dan niet kunnen leren als hij ook nog eens door mij begeleid wordt? Is dat niet een reden om meer naar de persoonlijkheid en leergierigheid  te kijken?

Moeilijk! Want eigenlijk beslis ik toch over iemand zijn carrièreverloop…