Normaal gesproken nodig je een aantal collega’s uit voor een afscheidsetentje als je een andere baan hebt. Maar aangezien ik meer heb met ‘de oude lichting’ dan met de huidige, werd het in mijn geval meer een reünie

Helaas kon niet iedereen aanwezig zijn in verband met vakanties, maar ik vond het erg leuk dat er toch nog zo veel mensen waren komen opdagen in het Bossche restaurantje dat ik had uitgekozen.

(Erg slechte foto, ik weet het. Maar het moest even snel en ik kon er niets aan doen dat de tafel tegen een spiegel aan stond…)

Per direct was het weer zoals vanouds en werd er volop gepraat over alle projectjes die iedereen naast zijn eigenlijke baan doet, en werden herinneringen opgehaald over hoe we het vroegah deden. We zijn duidelijk een clubje vakidioten, die vooral lol willen hebben in ons werk.
Hopelijk heeft mijn nieuwe usability-collega, die natuurlijk bijna niemand kende en niet mee kon praten met de verhalen over oude koeien, zich ook een beetje vermaakt.

Arturo had ook bij zijn afscheid een etentje met oud-collega’s georganiseerd en ook dat viel toen erg in de smaak. We hebben nu dus besloten dat, als er over een tijdje niet weer iemand van de oude garde weggaat, we gewoon zelf weer een reünietje organiseren.

Memorabel afscheidscadeautje: een pot snoep (‘om vrienden mee te maken’) met twee bolletjes sisaltouw (‘om ervoor te zorgen dat je nieuwe vrienden je kantoorspullen niet jatten’).
Ik sta er namelijk om bekend dat ik altijd alle nuttige spulletjes op mijn bureau heb staan, zoals plakband, een nietmachine en een schaar. En in het verleden wilden collega’s deze nogal eens ‘lenen’ en was ik ze daarna kwijt. Waardoor ik me uiteindelijk genoodzaakt voelde om mijn nietmachine met een touwtje aan mijn bureau vast te knopen. Wat meerdere hilarische momenten op heeft geleverd als mensen er nietsvermoedend mee weg probeerden te lopen   Maar dat heeft me dus wel een bepaalde reputatie opgeleverd

Het was een erg leuke avond. Nu nog een weekje werken en dan is het echt vaarwel…