Vandaag Jaap en Marjolein geholpen met klussen in hun soon-to-be home.

Wat we mochten doen? Een gat graven in de achtertuin. Daar ligt namelijk kleigrond en aangezien die voor geen meter vocht doorlaat, moest er een regenafvoersysteem worden aangelegd dat voorkomt dat hun tuin bij iedere regenbui in een zwembad transformeert.

Het plan was om vier plastic buizen met gaten in te graven en die vol te storten met kiezel, zodat het water straks makkelijker weg kan lopen. Buizen van dik een meter hoog. Plus 30 cm ruimte erboven laten waarop een zandgrondlaag moest komen.

Slik.

Maar ja, je komt om te helpen, dus namen we de spade ter hand.

Het was niet echt een makkelijk karweitje. Het begin lukte wel, en was ook motiverend omdat ik al direct enkele authentiek Romeinse potscherven en dakpannen opgroef (okee, okee; de herkomst kan enigszins dubieus genoemd worden, aangezien ik in dezelfde laag ook een energy drink blikje en een glasscherf opgroef, maar hee, het houdt je op de been). Maar halverwege stuitten we op een soort steenkolenlaag waar nauwelijks doorheen te komen was.

Marjolein bood nog aan om af te wisselen, maar ja, weet je… na zo’n tijdje graven voelt het toch als JOUW kuil. En zowel Mark als ik zijn dan te trots om het op te geven.

Mark’s tactiek was, om een zeer brede kuil te graven met een soort trapjes erin, zodat hij steeds dieper de kuil in kon lopen en voldoende bewegingsruimte overhield om te scheppen.
Mijn tactiek was, om een soort trechtervormige kuil te graven, die onderin nog net breed genoeg was voor wiggling room voor je schep.
Remco, die zich later bij ons voegde, probeerde het met een grondboor: zo min mogelijk de breedte in, zo veel mogelijk direct de diepte. Aldus ontpopte zich enige mate van concurrentie.

Mark was als eerste klaar. Remco als tweede. Waardoor we hem helaas als winnaar moesten uitroepen, want hij had een uur achterstand. (Damn you, Remco!)

Na drie en een half uur graven was ik er behoorlijk klaar mee. Alles deed pijn en ik voelde me een echte fail whale. Want ook al ben ik dan een meisje van 58 kilo, ik moet bést net zo’n kuil kunnen graven als de mannen. Gelukkig was Mark zo lief om het allerlaatste loodje voor zijn rekening te nemen. En samen schepten we de kuil weer dicht. Toch nog succesvol onze taak afgerond.

Vanavond heb ik nog een folkbal… ben benieuwd of mijn arme spiertjes dat gaan trekken. Pijn!!