Een tijdje geleden werd ik dankzij de Gebroeders van Limburg-Facebookgroep geattendeerd op de tentoonstelling “Middeleeuws chic“, in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. De omschrijving:

“De mode in de Middeleeuwen was uitbundiger dan mensen meestal denken. In deze kleine tentoonstelling ziet u het bewijs: mensen van alle rangen en standen droegen overvloedig gedecoreerde riemen en tassen van leer. Die waren vaak versierd met een soort bling-bling, gemaakt van metaal. Ook kostbare stoffen in felle kleuren waren populair.”

Normaal gesproken ben ik geen museumliefhebber (in tegendeel), maar dit is natuurlijk een onderwerp dat mij specifiek interesseert. Het kwam weliswaar over als een kleine tentoonstelling, maar het leek me toch de moeite waard om te gaan, dus plaatste ik een berichtje op het forum van mijn reënactmentgroep, of wellicht iemand met me mee wilde. Dat liep een beetje uit de hand, want ineens waren we met een groep van 15 man

Ik zei nog dat ik niet dacht dat we daar een complete middag konden doorbrengen, maar anderen waren volgens eigen zeggen wel fervent museumgangers, dus spraken we om 13.00 uur af in Leiden en reserveerden we om 18.00 uur een restaurantje in de buurt.

De heenreis was dankzij een carpoolafspraak al supergezellig. Met drie dames op de achterbank lekker meeblèren met 80’s en 90’s nummers! Okee, de constatering van een generatiekloof was wat minder (Snap is heus niet ZO oud…  en jullie kennen Mel & Kim toch nog wel…? Toch?) maar we hielden het ruzievrij

Na wat gedoe (om de een of andere reden arriveerden we initieel op het juiste tijdstip in de juiste straat, maar dan in Delft in plaats van in Leiden – don’t ask…) konden we eindelijk met z’n allen naar binnen.

De tentoonstelling bleek inderdaad heel klein

Maar ik vond het desondanks erg interessant.

Blijkbaar waren riemen een gebruikelijk cadeau bij liefdesrelaties en huwelijken en gebruikten ze ook al hartjes met pijltjes erdoor en het woord “AMOR” om de boel te versieren.

En het wordt duidelijk tijd om onze tasjes op te leuken!

Na het bekijken van deze expositie, bleef een aantal mensen om de rest van het museum te bekijken en ging ik met wat anderen nog even het centrum van Leiden in.

Tegen etenstijd verzamelden we weer bij een erg leuk restaurantje; Verboden Toegang. Volgens de website: “Restaurant Artikel 461 ‘Verboden Toegang’ werd opgericht in 1992 met de achterliggende gedachte dat de nieuwsgierige mens, de Nederlander in het bijzonder, zich niet zomaar iets laat verbieden. Wij maken een knipoog naar het ons omringende netwerk van regels en verboden die onze samenleving vormgeven.”

Dat paste perfect bij onze groepsmentaliteit, en aangezien ze niet gillend wegrenden van onze vooraf doorgegeven voedselallergiëen, voedselintoleranties, vegetarische, veganistische en overige voorkeuren (zelfs een LARP-vereniging zou U zeggen tegen die lijst…), was er een zaaltje voor ons  gereserveerd.

Vanuit dat zaaltje hadden we perfect zicht op de tweede, niet bruikbare voordeur. Waar zowat alle gasten wanhopig tegenaan duwden, totdat ze eindelijk beseften dat ze de andere deur moesten hebben. De deur die geen klink of duwknop had, maar alleen een bordje met ‘Verboden te trekken’ erop. Oftewel: duwen om binnen te komen…

Niet gebruiksvriendelijk, maar wel stiekem erg grappig

Hoewel de tentoonstelling niet geheel aan de verwachtingen van iedereen voldeed, hebben we zeker een gezellige en leerzame dag gehad!