Afgelopen weekend was er een dorpsfeest in het Vlaamse Hamont-Achel. Je kent het concept misschien wel: een of ander godsdienstig beeldje wordt ieder jaar symbolisch van de ene naar de andere locatie geleurd en daar omheen wordt vanalles georganiseerd.

Het was echt een hele happening: de complete hoofdstraat werd er voor afgesloten en volgens degene die ons geboekt had, kwamen er mensen voor hun huis uit die normaal nooit het daglicht zagen.

Het was dus geen middeleeuws festival, maar wij waren ingehuurd door het plaatselijke museum, om hun stukje op te leuken en wat publiek te trekken.

We mochten opbouwen op het grasveldje voor het mooie oude pand. Ik keek tweemaal. Maar de man bedoelde echt dat we op het keurig onderhouden gazonnetje mochten bivakkeren. Hoezee, perfect rechte grond voor onder onze tenten!
Het arme grasveldje heeft het uiteraard niet overleefd, na kennisgemaakt te hebben met onze centimeters dikke houten haringen en verschroeiende vuurkorven. Hee, niet ons probleem. En aangezien de toiletten om de hoek waren en we de sleutel kregen om ook ‘s nachts het gebouw te kunnen betreden, zijn de bosjes in ieder geval gespaard gebleven.

De man had overigens gelijk: ‘s middags kwam er een enorme meute mensen de straat op en bevolkte ook in grote getalen ons middeleeuwse dorpje.

Ik dacht dat de interesse in ons wel iets lager zou zijn dan gebruikelijk, aangezien dit niet noodzakelijk de doelgroep was voor middeleeuwse ambachtsinformatie (als ik terugdenk aan de dorpsfeesten in mijn eigen dorp, draaide het vooral om bier, te harde muziek en meer bier). Maar niets was minder waar! Aan het eind van de dag had ik een schorre keel van het vertellen en pijn in mijn wangen van het blazen op de doedelzak. De mensen bleven maar komen en ik had amper tijd om even te pauzeren.

Als je zit te weven ben je natuurlijk makkelijker aanspreekbaar dan wanneer je muziek maakt, maar dat ook dat laatste erg werd gewaardeerd, was te merken aan de vele vrolijke gezichten en opgestoken duimen in mijn richting.

Weliswaar kwam er af en toe een fanfare door ons historische kampement gedenderd, maar ach, dat mocht de pret niet drukken.

En ik ben ook een flink eind opgeschoten met mijn kaartweefsel. Niet dat het heel erg bruikbaar is, want als ik continu onderbroken word door nieuwsgierigen dan vergeet ik welke kant ik ook alweer op aan het draaien was, dus het ding zit vol fouten, maar ik kan het wel als demonstratiemodel inzetten.

En dan was er natuurlijk nog de gezelligheid ‘s avonds laat, als we zonder pottenkijkers om ons kampvuurtje konden zingen en mede drinken. Wat is dat toch heerlijk!

Een geslaagd weekend dus, zeker aangezien het weer ook nog eens meewerkte. Lekker ontspannen hobbyen met vrienden – en we kregen er nog voor betaald ook! Doe mij dat vaker…