Het was een beetje last-minute, maar of ik zin had om vrijdag mee naar de bios te gaan, vroeg Mike? Laat ik heel toevallig eens een keer nog niets gepland hebben voor die avond.

Overdag had ik hard geklust bij Thom in de schuur om een bankje te timmeren (foto’s volgen binnenkort), dus ik was fysiek redelijk bek-af. Hoe fijn om dan daarna neer te kunnen zijgen in een heerlijk warm restaurant en goede gesprekken te voeren onder het genot van pompoensoep, eendeborst met vlaamse frietjes en wat glazen rode wijn? Prrrr…

Ik kan Tjeerz zeker aanraden. Ik was er nog nooit geweest, maar het eten beviel dus goed, het was sfeervol ingericht en het personeel was uiterst vriendelijk!

Omdat de film pas om half 10 zou beginnen ging ik er vanuit dat we ruim de tijd hadden, maar het was zo gezellig dat we om 10 voor half 10 ineens opschrokken van onze thee en toen alsnog moesten rennen om op tijd in de bios te zijn

Mike had ‘Interstellar‘ uitgekozen. Het zei me niets, maar iemand had hem aan Mike aangeraden en de omschrijving kwam over als een prima standaard bioscoopfilm:

“In de nabije toekomst is de aarde door de levensstijl van de twintigste eeuw zo vervuild, dat er bijna geen voedsel meer groeit. NASA bestaat niet meer, maar als een groep overblijvende onderzoekers van NASA een mysterieus wormgat in ons zonnestelsel ontdekken, is dit misschien de enige kans om de aarde te redden. Cooper en een aantal astronauten gaan op verkenning uit, om te zien welke mogelijkheden er zijn om in de ruimte te reizen door een wormgat naar een andere dimensie van het universum.”

Het bleek geen topfilm die in mijn lijstje van favoriete films terecht zal komen, maar desondanks vond ik hem zéér onderhoudend. Ik heb bijna continu geboeid naar het scherm zitten staren.

Opvallend genoeg was deze film niet in 3D, hoewel hij zich daar op zich prima voor leende met al die prachtige ruimtebeelden. Niet alleen visueel was hij mooi, maar ik vond ook het geluid zeker veel toevoegen. Zowel de achtergrondmuziek die je op het puntje van je stoel liet blijven zitten, als de geluidseffecten. Toen de hoofdrolspelers op een gegeven moment door een zwart gat gingen, dreunden er superlage klanken door de Dolby-Surroundspeakers en werd je zowat ook zelf in je stoel heen en weer geschud. Heel mooi.

In tegenstelling tot de meeste ruimte-ontdekkingsfilms, draait het hier niet alleen om de reis zelf. Normaal gesproken komen de astronaut-avonturiers allemaal onverwachte problemen tegen, zoals te weinig brandstof, zuurstof of verwoeste onderdelen en is er dan groots drama over hoe ze toch gaan overleven of toch nog thuis kunnen komen. Dat is bij Interstellar eigenlijk niet het geval. De astronauten zijn allemaal heel capabel en lossen deze dingen tussen neus en lippen op.

Het gaat veel meer om het persoonlijke aspect: zij moeten met hun reis mogelijk zichzelf opofferen om de mensheid te redden. En dat klinkt leuk, de held spelen, maar als het er op aankomt en je de dood in de ogen kijkt en/of ineens zeker weet dat je niet meer terug naar je familie kunt, hoe reageer je dan? Ben je dan nog wel in staat om jezelf weg te cijferen voor het overleven van je volk?

Nu klinkt het een beetje alsof de film een psychologisch drama is, maar dat is hij ook weer niet. Er zit ook weer redelijk wat actie in. En het gaat ook een beetje over leven in relatieve tijd en 5 dimensies en in hoeverre wij dat kunnen begrijpen.

Zoals bijna alle films die concepten rondom meer dan 3 dimensies bevatten en deze visueel uit proberen te beelden, slaagt ook Interstellar hier niet zo goed in. De ontknoping aan het einde vond ik daardoor wat vergezocht en daardoor tegenvallen.

Maar het is ook weer niet zo’n film die probeert je te overweldigen met theorieën over wat er allemaal nog mogelijk is in onze wereld en hoe wij dat niet allemaal kunnen beseffen. De film eindigt niet met zo’n ‘WTF’-moment waarna je nog een uur nodig hebt om te proberen te begrijpen wat er nu eigenlijk aan de hand was in die 5e dimensie en hoe alles in elkaar zat. Hij eindigt weer met ‘normale’ scènes over het persoonlijke aspect en het al dan niet terugkeren naar je familie.

Daardoor is de film eigenlijk een beetje een allegaartje. Het is geen actiefilm, noch een psychologisch drama, en ook geen technologisch georiënteerde science fiction. Het is eigenlijk van alles een beetje en ook weer alles net niet. Daardoor is het lastig om te bepalen of je hem iemand moet aanraden. Maar ik vond hem in ieder geval goed en heel vermakelijk!

Los van of de film goed was, heb ik een superleuke dag gehad. Lekker actief bezig geweest en ontspannen met lieve vrienden. Op deze momenten realiseer ik me weer extra goed wat een leuk leven ik toch heb!