Gisteren spraken we eindelijk weer eens af met Alice en Bob. We gingen uit eten in restaurant ‘Waud‘, vlak bij ons huis.

Ik was er nog nooit geweest, maar ik ga er ook niet meer naar terug…

Bij binnenkomst sloeg de bedompte geur al op onze neus. Een beetje alsof je het muffige huis van je grootouders binnentreedt.
De servetten waren vervangen door geruite theedoeken. Erg creatief bedoeld, wat ik op zich wel kan waarderen, maar ze zagen eruit alsof er die ochtend daadwerkelijk de vaat mee was gedaan, dus dan veeg je er toch niet zo prettig je mond mee af.

Het hoofdgerecht heb ik na 5 happen daadwerkelijk laten staan, terwijl ik toch echt geen moeilijke eter ben. Ik had een ‘groententaco’ besteld. Wat ik kreeg, was een met rucola-sla volgestouwde, veel te dikke korst, die qua hardheid en structuur meer weghad van een gelukskoekje. Er overheen lagen koude snijbonen en gigantische rotsblokken fetakaas. Totaal niet in balans en het smaakte helemaal nergens naar. Jammer.

Gelukkig kon het toetje (pure chocoladetaart met ijs) de boel wat compenseren en ging ik niet met met honger naar huis.

De serveerster was ook een beetje clueless. Afgezien van het feit dat ze pas bij het afruimen constateerde dat ik niet had gegeten, kwam ze pas nadat ze ons had gevraagd of we na ons toetje nog koffie/thee wilden, en die bestelling had gebracht, terug om te vragen of we klaar waren met het toetje en het toetjesservies af te ruimen…

Maar goed, ook dat werd gecompenseerd door het goede gezelschap. Want wat was het fijn weer even bij te kunnen kletsen met Bob en Alice! Eigenlijk was de avond te kort. Gauw weer doen dus! (Maar dan wel in een ander restaurant).