Op mijn vaders verjaardag gaan we traditiegetrouw met het gezin uit eten en naar de film. Dit jaar twee dagen eerder dan zijn eigenlijke verjaardag, aangezien Zwusje druk was met werk op de 30e.

Pappie mocht de film uitkiezen en aangezien hij van filmhuisfilms houdt, gingen we naar Carol.

Het begin was helaas niet zo’n succes. De film zou om 14.10 uur beginnen. We hadden bedacht dat we voldoende speling zouden hebben als we om 13.45 uur arriveerden bij de bios. Maar we hadden buiten Maastricht gerekend.

Het hele stuk vanuit Nijmegen naar Maastricht ging namelijk zeer voorspoedig, tot we van de A2 af wilden om Maastricht in te rijden. Daar liepen we hartstikke vast. Erger nog: toen we eenmaal van de snelweg af waren, bleven we de rest van de route ook stapvoets rijden. Om er vervolgens achter te komen dat alle parkeergarages in de buurt mudvol waren. Argh!

Echt heel raar; alsof heel Nederland ineens besloten had om op een maandagmiddag naar Maastricht te gaan?!?

Pa, ma en Zwusje met haar aanhang waren op tijd aanwezig, maar alleen omdat ze toevallig om andere redenen veel vroeger hadden afgesproken. Maar wij redden het begin van de film bij lange na niet meer en schoven pas een half uur na aanvang aan in de zaal.

Achteraf gezien bleek dat niet zo’n heel grote ramp. De film was namelijk… enigszins traag. (Aldus Mark: “Het was een aardige film; hij miste alleen wat explosies.”)

Ik was compleet vergeten waar hij over zou gaan, dus na de haast vielen we die zaal binnen en liet ik het maar over me heen komen. Al snel begreep ik dat het ging over een vrouw die een ongelukkig huwelijk achter de rug had en eigenlijk lesbisch is. Ze ontmoet een veel jongere vrouw met wie ze stiekem een relatie begint, maar dat levert in het ouderwetse Amerika van begin jaren ’50 veel problemen op en ze dreigt er de voogdij over haar kind door te verliezen.

Zoals gezegd vond ik de film erg traag en niet heel erg boeiend, maar ik heb wel genoten van de manier waarop de jaren ’50 in beeld werden gebracht. Er was veel aandacht besteed aan de details, zoals oud meubilair, kleding, en uiteraard oude auto’s (ik waande me weer even in Cuba). Af en toe was het ook een feest der herkenning: “Hee, dat is precies hoe het er bij opa en oma uitzag!”

De hoofdrolspeelster deed me in haar manier van doen ontzettend aan Meryl Streep denken. Zo erg, dat ik, toen ik op een gegeven moment alleen haar stem hoorde, pas doorhad dat het Galadriel was.
In The Lord of the Rings vond ik haar eerlijk gezegd een beetje irritant en overdreven. Ik kende haar niet van andere films, maar nu ik Carol heb gezien, weet ik dat ze in LotR helemaal niet overdreven doet en praat, maar dat ze nu eenmaal zo is van zichzelf…

Na afloop van de film zijn we lekker gaan uit eten in het centrum van Maastricht. En daarna zochten we onze ergens willekeurig in woonwijken gestalde auto’s op, om op een centraal punt in een donker hoekje van een industrieterrein, vanuit de kofferbakken de cadeaus aan pa te overhandigen. Nee hoor, wij zijn écht geen drugsdealers, we vieren gewoon een verjaardag…

Dankjewel pappie voor de fijne, gezellige dag!