Mike en Yvonne vroegen of ik zin had om gisteravond met hen mee naar Assassins Creed te gaan. Gezellig! Met de film had ik niet echt iets, maar ik vermoedde dat het gewoon standaard entertainment zou zijn. Ik heb het spel waar de film op is gebaseerd, namelijk nooit gespeeld. Ik ken het alleen van de cosplay-kostuums die ik op festivals zie langskomen, want met zijn kijk-mij-duister-zijn-capuchoncape is de hoofdpersoon blijkbaar een populair personage om na te doen.

De man die voorafgaand aan de film een praatje kwam houden in de bioscoopzaal was erg verrast dat de zaal bijna vol zat – dat hadden ze bij de cinema niet verwacht. Toen hij vroeg hoeveel aanwezigen het spel daadwerkelijk hadden gespeeld, stak maar een handjevol hun hand op. Dat had ik weer niet verwacht.

Gelukkig was de film ook zonder voorkennis prima te volgen. Hij beeldt het achtergrondverhaal van de eerste spelreeks uit: De Assassins Creed strijdt tegen de Tempeliers om de verboden appel van Adam en Eva, die niet alleen een mythisch item is, maar ook de sleutel is tot het vernietigen van de vrije wil van de mensheid. De Tempeliers willen hem inzetten, de Assassins Creed wil dit voorkomen. Maar de appel is verloren gegaan en nu pluggen de Tempeliers mensen die afstammelingen zijn van leden van de Assassins Creed, in een speciale machine in, die hen toegang geeft tot het geheugen van hun voorvaders, om er achter te komen waar die appel gebleven is. (Dit klinkt misschien als een gigantische spoiler, maar blijkbaar wordt dit als algemeen bekend verondersteld.)

Er waren een paar dingen die ik niet helemaal kon plaatsen, zoals een ‘leap of faith’ en het continu rondcirkelen van adelaars, maar Mike en Yvonne konden me achteraf uitleggen wat die voor functie hadden in het spel. En deze dingen waren ook niet nodig om de film te volgen.

Ik vond de film niet echt bijzonder. Er gebeurde niet zo heel veel, behalve een hoop heen en weer gespring tussen heden en verleden, en veel achtervolgingen en vechtscènes. Er zat een klein stukje liefdesrelatie in, maar verder erg weinig interpersoonlijk drama, en logischerwijs waren het een hoop ‘flat characters’. Dus het pakte me niet zo.

Wel erg mooi waren de scènes waarin je over de oude Spaanse steden vloog. Een groot voordeel van een film die over een Europese i.p.v. een Amerikaanse plaats gaat: daar heb je ten minste écht oude gebouwen.

Het einde was een beetje vaag en onbevredigend. Duidelijk een ‘to be continued’, maar goed, dat krijg je met een spel waar daarna nog meerdere series van zijn uitgebracht.

Conclusie: redelijk vermakelijk, maar ga vooral als je een fan bent van het spel.