Na een trailer gezien te hebben, kreeg ik zin om de film ‘King Arthur: legend of the sword’ in de bios te gaan kijken. Judith wilde wel mee, dus spraken we gisteravond in Arnhem af.

Ik had vooraf wisselende reacties gelezen van vrienden, dus ik had niet al te hoge verwachtingen. Maar als er mooie mannen in zouden zitten was het ook al goed, besloten Judith en ik.

Het bleek inderdaad geen briljante film, maar hij is ook zeker niet slecht. Hij is vooral heel episch van opzet. Met hele mooie scènes, visueel spektakel en interessante cameraposities. De mooie mannen waren niet helemaal mijn smaak helaas, maar ach.

Het draait om een jongetje (Arthur) die opgroeit zonder te weten dat hij de erfgenaam van de vorige koning is, en daar pas achter komt als hij er in slaagt een zwaard uit een steen te trekken. En dan moet hij de macht van zijn gemene oom zien over te nemen, die zich momenteel de troon heeft toegeëigend.

Dat verhaal is een beetje raar in beeld gebracht. Zoals de reis van Arthur naar een altaar waar hij zijn verworven zwaard op moet leggen (er wordt niet uitgelegd waarom dat moet), die door een heel gevaarlijk gebied met enge wezens leidt. Dat is een stuk waar je op zich al een complete film omheen zou kunnen maken, of wat een substantieel deel van deze film had kunnen zijn. Maar in plaats daarvan wordt het in heel korte fragmentjes over je heen gegooid, alsof we dat deel even fast-forwarden zodat we verder kunnen met de rest van het verhaal.

Ook wordt er regelmatig heen en weer gesprongen in de tijd, als er een plan wordt gemaakt. Je ziet dan de groep mensen overleggen over wat ze moeten doen, en tussen het overleg door wordt in beeld gebracht hoe de suggesties later daadwerkelijk in praktijk worden uitgevoerd. Het liet me erg denken aan bijvoorbeeld Ocean’s Eleven, of Lock, Stock & Two Smoking Barrels. (Die laatste film blijkt na opzoeken van dezelfde regisseur te zijn, dus dat verklaart een hoop.) In die films vond ik dat heel erg leuk, maar bij een semi-historisch heldenepos vond ik deze stijl niet passen.

En dan waren er nog de ‘hee, heb ik dat niet al eerder in een andere film gezien’-momenten.

Zoals de aanval van de magisch gecreëerde olifanten, die me deden denken aan de elephaunts uit Lord of the Rings.

De tovenares (die een ontzettend irritante manier van praten had, en de hele film door maar 1 toonhoogte heeft gebruikt) leek op een soort magere ‘Arwen gone weird’.

Dan hadden we nog de acteur die ‘Little fingers’ speelt in Game of Thrones. Die speelt ook in King Arthur, en ik had moeite om de twee los van elkaar te zien (al helemaal omdat een deel van de film zich in een hoerenhuis afspeelt).

Als kostuumfreak kan ik het natuurlijk niet laten om ook commentaar geven op de outfits. Over het algemeen zag het er goed uit. Er liepen enkele dames in prachtige jurken slechts een paar seconden in een hoekje door het beeld, zodat ik dacht: wat zonde dat die kleding niet meer screentime krijgt! De epische vuur & as-cape van de slechterik vond ik prachtig uitzien (okee, het was CGI en geen naaikunst, maar toch). Alleen af en toe zat er iets tussen dat voor mijn gevoel veel te modern aandeed. Zoals een gebreid groen kabelmutsje van een kind. Een van de outfits van de slechte koning die wel heel erg leek op een moderne witte blouse met zakelijk zwart jasje erover. Of de gevoerde leren jas van Arthur, die wat weg had van een lange pilotenjas.

In de film ‘A Knight’s Tale’ werden bewust anachronistische outfits opgenomen, en daar vond ik het niet erg. Maar ‘King Arthur’ neemt zichzelf gevoelsmatig wat serieuzer en daarom vond ik het niet passen. Net als de moderne uitdrukkingen die her en der in de scènes voorkwamen. Koning Arthur in een kasteel hoort gewoon niet “Do your fuckin’ job!” te roepen…

De muziek was ook redelijk modern, maar desondanks paste hij wel vond ik. Wellicht dat ik een van de nummers uit die soundtrack wel wil downloaden voor thuis!

En dan waren er nog hele mooie shots, zoals de Lady of the Lake die onder water het zwaard terug aan Arthur geeft.

Al met al een mooie en prima vermakelijke film, maar wel eentje die me met een lichte nasmaak van ‘te modern’ en een vleugje ‘deja vu’-gevoel achterliet.