Eindelijk, ik kan weer fatsoenlijk bereikt worden. Mijn Moto G4 vertoonde namelijk al sinds november afgelopen jaar kuren.

Het begon met spontaan uitschakelen toen ik foto’s en video’s wilde maken van een locatie die ik voor mijn verjaardagsfeest scoutte. Pats, zwart scherm. Ik besteedde er destijds niet veel aandacht aan, het was vast een tijdelijk bugje.

Een tijdje later gebeurde het weer.

Nog een tijdje later viel de telefoon ineens uit tijdens het navigeren, net toen ik de snelwegafslag nam. Argh!! Ik kon hem wel weer opnieuw opstarten, maar iedere keer viel hij na een paar seconden navigeren weer opnieuw uit.

Dit gebeurde me nog enkele malen en bovendien begon hij ook uit te vallen als ik iets op de telefoon aan het doen was en dan ineens een sms, Whatsappje of telefoontje kreeg. Superirritant, want de beller ging wel naar voicemail, maar het Whatsappberichtje bleek opgegeten te worden door de telefoon. Dus ik wist wel dat iemand mij iets had proberen te sturen, maar niet wie of wat.

Op een gegeven moment viel de telefoon soms zelfs uit als iemand belde of appte terwijl hij gewoon in mijn tas zat. Kwam ik er een uur later pas achter dat mijn telefoon uit stond. Grom.

In het begin dacht ik nog dat het een softwarebug was en heb ik allerlei apps opnieuw geinstalleerd en geupdated, cache gewist, batterij gehercalibeerd, etcetera. Maar dat hielp niet.

Met googlen vond ik veel mensen met hetzelfde probleem, maar geen oplossing. De algemene conclusie was in ieder geval dat het iets met de batterij was. Die kreeg kuren als hij ineens veel te verduren kreeg. En inderdaad, toen ik een nieuwe oplader voor in de auto kocht (mijn vorige paste niet goed waardoor het laden af en toe stopte) waardoor hij continu stroom kreeg via de auto, viel mijn navigatie nooit meer uit.

Dus liet ik de batterij vervangen. Door een plaatselijke telefoonboer, want hoewel het probleem begonnen was toen ik nog net een maandje garantie had, was die inmiddels verlopen. Zul je net zien. >:-( (Overigens was dat nog niet makkelijk geregeld – mijn model werd te oud bevonden dus geen enkel bedrijfje had zo’n batterij op voorraad en moest het eerst gaan bestellen.)

Na vervanging van de batterij ging het een tijdje goed, maar vervolgens gebeurde het opnieuw. Pats, telefoon uit als ik een berichtje kreeg of foto wilde maken.

Motorola/Lenovo was niet behulpzaam. Nee, het toestel viel toch echt buiten de garantie en omdat ik er zelf een nieuwe batterij in had laten zetten zouden ze al helemaal niets meer gratis doen. Ik kon het toestel wel naar ze opsturen voor reparatie, maar dat ging minstens €120 kosten dus kon ik volgens hen beter een nieuwe telefoon kopen. Fijn dan.

Mjah, ik had sowieso al geen vertrouwen in opsturen voor reparatie, want volgens de berichten op internet van de mensen met hetzelfde probleem, had niemand vervolgens een wél werkend toestel teruggekregen.

Dus zat er inderdaad niets anders op dan een nieuw toestel aan te schaffen. Heel frustrerend, want het ding was dus amper twee jaar oud. Mijn vorige foon was 5 jaar meegegaan. En in die twee jaar was niet alleen dit probleem opgetreden, maar had ik ook al last gehad van een ‘ghost touch’, waardoor tijdens het opladen ineens allerlei apps uit zichzelf startten, waarvoor ik het toestel heb moeten opsturen zodat het scherm vervangen kon worden (dat viel gelukkig wel onder de garantie). Mijn volgende toestel ging in ieder geval geen Lenovo of Motorola worden…

Maar welke dan wel? Ik hoef echt geen topklasse telefoon, hij moet gewoon goed werken en minstens net zo’n specs hebben als mijn huidige. Wel belangrijk: een fatsoenlijke interface. Op mijn werk heb ik een Samsung S7 en ik word gillend gek van die interface. Wat zou het fijn zijn als fabrikanten eens gewoon af zouden blijven van de standaard Android interface en niet per se er een eigen smoel aan willen geven en allemaal bloatware mee installeren!

Mijn oude Moto G4 had weliswaar een klein eigen schilletje, maar dat verschilde amper van de stock Android, dus die was acceptabel. Maar ja, ik had al besloten dat ik dat merk niet meer ging kopen. Andere fabrikanten hadden helaas veel heftigere schillen. Dus dat werd zoeken naar een toestel met Android One.

Daar was niet veel keus in, maar na wat twijfelen tussen een Nokia en een Xiaomi werd het uiteindelijk de laatste. Ik had nog nooit van het merk gehoord, maar het schijnt een behoorlijk upcoming merk te zijn en de reviews van het model waren zeer goed. In de meeste gevallen was de conclusie dat je veel waar kreeg voor relatief weinig geld. Dus besloot ik de gok te wagen en nu ben ik de trotse bezitter van een Xiaomi Mi A2!

Hopelijk gaat die geen onverwachte problemen opleveren en gewoon netjes weer jaren mee.

(Mochten jullie nog steeds wachten op mijn reactie op een berichtje dat je me ooit hebt gestuurd: probeer het alsjeblieft nog eens…)