Al meerdere jaren wordt door ‘Folk voor het goede doel’ een sessiemarathon georganiseerd, waarbij het de bedoeling is dat er zo veel mogelijk geld wordt opgehaald voor een specifiek doel – dit jaar het WNF. Bands treden gratis op om luisteraars en dansers te trekken en sessiespelers laten zich sponsoren: hoe langer ze doorspelen, hoe meer geld ze ophalen. Aangezien het evenement 24 uur duurt, is dat dus doorbikkelen ‘s nachts!

Wij waren gevraagd om met Androneda het podiumprogramma voor de zaterdagavond af te sluiten. Oftewel spelen van 00.00 tot 01.00 uur. Het was voor ons een goede gelegenheid om wat extra podiumervaring met z’n drieën op te doen, maar natuurlijk niet echt een optimale tijd voor een ochtendmens, zeker aangezien Alphen aan den Rijn bijna anderhalf uur rijden is. Gelukkig was er de mogelijkheid om daar te blijven overnachten op een luchtbedje.

Vanwege de kerstdrukte hadden we alleen geen repetitie gehad sinds het vorige optreden, dus hebben we vooraf maar even in de backstageruimte ons programma nog een keer doorgenomen.

Het optreden ging best goed, al had ik weer momenten waarop ik mezelf niet goed hoorde ten opzichte van de anderen. En blijkbaar moesten een hoop mensen de laatste trein hebben ofzo, want aan het eind van het optreden liep het erg hard leeg. Het was sowieso niet zo heel druk wat betreft luisteraars / dansers, dus ik hoop maar dat ze genoeg ophalen.

De sessie was vooral Iers, en aangezien ik dat repertoire niet ken, mijn doedelzak nogal hard is ten opzichte van gitaren/harpen/violen/fluiten en ik alleen in G kan spelen, opteerde ik ervoor om gewoon te luisteren.

Om kwart voor drie vond ik het mooi geweest en kroop ik mijn slaapzak in – waarna bleek dat mijn luchtbed heel langzaam leeg liep en ik ‘s ochtends bijna op de grond lag. Grom… dat wordt een nieuw luchtbed, want zo’n minuscuul gaatje vind je natuurlijk nooit. Sowieso heb ik alleen maar hazeslaapjes gedaan, ondanks dat het helemaal niet rumoerig was in de slaapzaal.

Om half 8 stond ik uiteraard alweer naast mijn bed, pogend de anderen niet wakker te maken, maar het ontbijt bleek pas om half 9 geserveerd te worden. Dus ben ik weer bij de sessie gaan luisteren, die inderdaad nog steeds liep! En toen ook deze muzikanten ontbijt wilden hebben maar de sessie niet stop wilden leggen, heb ik toch nog even doedelzak gespeeld en een paar liedjes gezongen.

Nu brak thuis. De rest van de dag gaat zeker niet productief worden…

“And you’re singing the songs, thinking this is the life, and you wake up in the morning and your head feels twice the size. Where you gonna go, where you gonna go, where you gonna sleep tonight?”