Ik had een paar maanden geleden enthousiast twee kaartjes voor een concert van Danny Vera gekocht, er vanuitgaande dat ik vast wel iemand kon vinden die mee wilde. Maar de meeste mensen die ik vroeg bleken niet zo’n fan van de beste man zijn stem, of zeiden: “Wie?” (hint: hij heeft een tijdje geleden een flink hit gehad met ‘Roller Coaster‘, al vind ik dat niet z’n beste of meest representatieve nummer). En de paar mensen die hem wel te pruimen vonden, waren niet in staat om op die dinsdagavond op tijd in Tilburg te zijn. Nou ja, dan ging ik toch lekker alleen? Het tweede kaartje gooide ik gewoon op Ticketswap (en was binnen een paar uur alweer doorverkocht).

Ik was wel not amused dat de 013 geen garderobe bleek te hebben maar enkel kluisjes, waardoor je gedwongen werd €2,50 extra te betalen, terwijl ze ook al €4,80 aan ‘servicekosten’ bovenop de kaartprijs hadden gegooid. Lekker binnenharken zo… is dat normaal bij concertpodia? In Doornroosje in Nijmegen is de garderobe gewoon bij de prijs inbegrepen, net als extra’s zoals het lenen van een zitkruk voor mensen die niet goed kunnen staan!

Anyway. De opzet van de tour was dat Danny Vera met zijn mede-muzikanten in het midden van de zaal zou optreden, met het publiek dus volledig om hem heen. Maar dat had blijkbaar op diverse plekken nogal wat voeten in de aarde rondom het goed regelen van het geluid enzo – de tour heette dan ook zeer toepasselijk “Beggin’ For Trouble”, vertelde hij.    In de 013 was die opzet overduidelijk ook niet geheel gelukt, want ze stonden op een soort verlengstuk voor het podium waardoor er nog nét wat publiek aan de zijkanten van het podium kon staan, en er was een handjevol mensen op het podium zelf achter hen gestald, achter een afzetting met wat touwtjes. Hij deed zijn best om regelmatig naar de andere kanten toe te spelen en aan het eind van de show deed hij twee liedjes terwijl hij midden tussen het groepje luisteraars op het podium ging staan, maar de opzet kwam toch niet helemaal uit de verf.

Ik had gelukkig goed uitzicht, want ik was op tijd gearriveerd en had mezelf op een van de trappen achterin de zaal gepositioneerd, zodat ik (enigszins) over de bezoekers voor me heen kon kijken. Om de tijd tot de start van het concert te overbruggen had ik een boek meegenomen en ik heb dus lekker een uurtje op de trap zitten lezen. Ik had niet zo’n boodschap aan de verbaasde blikken van de mensen om me heen daarover, maar het stelletje Vlamingen dat naast me stond tijdens het concert was wel irritant, omdat ze maar bleven praten tijdens de show, ondanks het regelmatige “Shhht!”-gefluister van zowat iedereen om hen heen. (Ik dacht dat het ‘the Dutch disease’ werd genoemd…) “Het is een concert, geen cinema”, wierp een van hen tegen. Mjah, meezingen tijdens de liedjes of enthousiast aanmoedigingen brullen is uiteraard geen probleem, maar als Vera bv. een gevoelig nummer inzet, of een intro start door alleen maar te fluiten, dan snap je toch dat dát niet het juiste moment is om dingen tegen elkaar te zeggen? Ik zou zeggen: het is een concert, geen kroeg – als je vooral wil ouwehoeren en bier drinken (we moesten wel 5 of 6 keer aan de kant omdat ze weer nieuwe drank gingen halen) ga je daar maar heen.  

Het was verder wel een heel goed concert en de enigszins grofgebekte Vera praatte de nummers leuk aan elkaar. Op een gegeven moment riep hij richting de bar of ze ook een glas bruine rum voor hem hadden? Het volgende nummer ging daar namelijk over. En ja hoor, er werd spontaan een glas voor hem ingeschonken en richting het podium gestuurd en even later kregen de rest van de bandleden ook nog een glas.  

Danny Vera’s muziek is een soort combi van americana, rock-‘n-roll en country, dus er zit vaak een afterbeat in de muziek. Maar dat blijkt toch een moeilijk ding voor de meeste luisteraars. Vera, via de microfoon tegen zijn achtergrondzangeressen: “Misschien kunnen jullie het publiek helpen om op tel 2 en 4 te klappen?” De zangeressen doen het voor. De meute blijft vervolgens stug doorklappen op tel 1 en tel 3. :’-) (Waarschijnlijk heb ik dus ook weer punten voor vreemdheid tussen mijn medebezoekers gescoord door op diverse momenten tijdens het concert precies tegen hun klapritme in te klappen   ).

Na twee uur (En geen toegift? De lichten en achtergrondmuziek gingen per direct aan na het laatste nummer) was het concert voorbij en reed ik weer terug naar Nijmegen, met het voornemen zijn nieuwe cd aan te schaffen!