Lente, dus tijd voor de jaarlijkse dakgootschoonmaak. Niet het leukste klusje, maar ook niet het moeilijkste. Dus ik haal de ladder uit de garage, sjouw ‘m richting de voordeur, en begin ‘m uit te schuiven.

Een man arriveert.

Blijkbaar moet hij bij de buren zijn, maar hij spreekt mij gelijk aan: “Ga je in je eentje de ladder op? Dat is gevaarlijk hoor!”

Ik: “Valt wel mee. Ik doe het al jaren.”

Man: “Ben jij zo’n powervrouw ofzo?”

Hij pakt de ladder uit mijn handen en begint hem voor me uit te schuiven. “Je moet iemand hebben om hem vast te houden, als je van boven naar beneden valt, heb je een probleem!”

De man worstelt met de ladder. “Ik heb dat klusje vroeger ook zelf gedaan.” Hij wijst naar de kunststof banden die eraan hangen: “Deze zijn bedoeld om de ladder uit te schuiven.” Hij trekt eraan. Er gebeurt uiteraard niets.

Ik: “Nou nee, volgens mij…”

Door het gekletter met de ladder zijn de buren inmiddels ook naar buiten gekomen. Man, nog steeds met zijn handen aan mijn ladder: “Deze dame wil zelf de ladder op klimmen! Heel gevaarlijk!”

Buren, lachend: “Dat zeggen wij ook al jaren. Maar we hebben het inmiddels opgegeven.”

Ik, gekscherend: “Mijn moeder zegt het ook. Maar ja, die dakgoot moet toch schoon, hè?”

Man, nog steeds worstelend met de ladder: “Met deze banden zou je hem toch uit moeten kunnen schuiven…”

Buurman: “Nee, die zijn om te voorkomen dat de twee delen van de ladder van elkaar los komen.”

Inmiddels staan er drie mensen om me heen zich met mijn schoonmaakactie te bemoeien. Na nog wat consternatie biedt de buurvrouw aan de ladder voor me vast te houden. De man lijkt dat goed genoeg te vinden en laat eindelijk de ladder los.

Ik positioneer de ladder, klim er probleemloos op terwijl de buurvrouw ‘m ‘tegenhoudt’, mik de eerste lading dorre bladeren in een emmer, en klim weer naar beneden.

Man, op dramatische toon: “Ik maak een buiging voor deze buurvrouw!!”

Gelukkig stappen de heren vervolgens in een auto en rijden ze weg, zodat de buurvrouw en ik achterblijven. Het stukje boven de tegels van het pad naar mijn voordeur is gedaan en vanaf nu resteert enkel het positioneren van de ladder in de voor- en achtertuin, oftewel tussen de houtpulp en zompig gras, tegen borderrandjes en struiken, waardoor het ding écht nergens heen kan glijden. De buurvrouw houdt het ding voor de vorm vast. De hulp is vooral handig bij het verplaatsen van de uitgeschoven ladder. Als bedankje maak ik gelijk de dakgoot van de buren schoon, zodat de buurman niet meer de ladder op hoeft.

Het is natuurlijk allemaal lief bedoeld. Maar eigenlijk is het gewoon een belediging…