Zodra het programmaboekje van Keizer Karel Podia op de mat valt, reserveer ik altijd gelijk kaartjes voor leuke optredens die het komende jaar gepland zijn. Dit keer zag ik de band ‘Scrum‘ staan en de omschrijving klonk zo leuk dat ik er kaartjes voor bestelde.

Natuurlijk had ik ze van Castlefest moeten kennen. Maar op de een of andere manier ben ik er iedere keer in geslaagd om ergens anders te zijn op het moment dat zij optraden.

Gisteravond ging ik ze dan eindelijk zien. En vanzelfsprekend liep ik in de garderobe al tegen bekenden aan.

Het was een superleuk concert. Ze hadden een complete Schotse kroeg op het podium gebouwd en het optreden was opgezet alsof het een soort pubsessie was. Ze begonnen dan ook zuipend aan de bar, waarna een paar bandleden de instrumenten erbij pakten en begonnen te musiceren (ander bandlid, vanaf de bar: “Hee, ik kom hier voor mijn rust!” )

Het duurde niet lang, of alle bandleden hadden zich erbij gevoegd en toen begon het feestje pas echt.

Het is een vreemde gewaarwording, om voor het eerst een band te horen en toch gelijk de helft van de nummers mee te kunnen zingen. Blijkbaar is mijn kennis van Schotse en Ierse liedjes prima in orde, want ik zong zo mee met onder andere ‘Whisky in the jar’, ‘Scarborough fair’, ‘The wild rover’, ‘Fiddler’s green’, ‘Loch Lomond’ en ‘The night Pat Murphy died’.

Voorafgaand aan die laatste hadden ze zelfs nog een toneelstukje opgezet, waarbij hun lichttechnicus op een baar door het gangpad werd gerold, alsof hij overleden was

Respect voor al die muzikale talenten in de groep! De zang was prachtig; met name de meerstemmige a capella-versie van Loch Lomond en het duet tussen de leadzanger en zijn vrouw waren genieten.
Maar ik was ook stikjaloers op het spel van de violist en dat van de doedelzakspeler. Kon ik ‘The Irish Washerwoman’ maar zo spelen. Dat vereist toch nog iets meer vingervlugheid. (Okee, ik hoorde achteraf dat de doedelzakspeler ook Europees kampioen of iets dergelijks was… dan hoef ik me niet zo slecht te voelen )

De band heeft blijkbaar hun eigen merk whisky en het was te merken dat er zich veel whiskyliefhebers in de zaal bevonden. In diverse rijen werden er metalen drinkflesjes doorgegeven.

Sowieso was er veel hilariteit vanuit het publiek. Naast de draagbaar waar ik al over vertelde, begonnen er twee gozers vanuit de zaal met plantenspuiten over de luisteraars te sproeien op het moment dat er werd gezongen over een stortbui…

Met pijn in mijn handen en voeten van het klappen en meestampen, verlieten we de zaal om nog even lekker na te kletsen en vervolgens door de sneeuw naar huis te wandelen. Wat een heerlijke avond!