Ik leer het ook niet, hè? Ik zou inmiddels beter moeten weten dan te denken: “Oh, ik naai dit wel eventjes snel in elkaar”. Want dat gaat altijd mis.

In de stoffenwinkel vond ik een hele leuke blauwe stof, waardoor ik zin kreeg om een trui voor mezelf te gaan maken. Vervolgens vond ik ‘m ook in het groen. Hm. Keuzes!

Ik besloot ze allebei te nemen en van de groene een hele basic trui te maken en van de blauwe een iets aparter model. En als ik dan met de groene begon, kon ik meteen merken hoe de stof zich liet verwerken, zodat de blauwe beter zou lukken.

Zo gezegd zo gedaan.

Op zich zat deze trui in een kleine vier uur in elkaar. Da’s het voordeel van een kant-en-klaar patroon uit de kast kunnen trekken, welke je maar op een paar punten aan hoeft te passen. Maar ja, het ‘even snel’, hè…

Dus merkte ik niet op dat de lockmachine op standje ‘iets samentrekken’ stond, waardoor één van de mouwen nu wat naar binnen trekt.
En knipte ik de mouwen op het oog af – te kort dus, zodat er amper ruimte was om een zoompje te maken.
En werd die zoom ook nog eens voor geen meter recht, omdat de draad steeds in het klosje garen vast bleef hangen en ik er uiteindelijk mijn tweelingnaald op brak.
En ik dus ook nog eens eerst naar de naaimachinewinkel moest om een nieuwe naald te halen.
Grom.

Gelukkig is de boord wel heel mooi geworden. Normaal moet ik meerdere keren prutsen voordat hij mooi strak en recht in het v’tje zit, maar dat ging nu in één keer goed!

De stof gedraagt zich in ieder geval als iedere normale stof, ondanks dat er veel stretch in zit. Dus wie weet, lukt de blauwe trui wel wat beter.