Af en toe moet ik toegeven aan de innerlijke nerd in mij. Dus deed ik vanavond mee aan het Unreal Tournament avondje dat twee van mijn collega’s organiseerden.

Om vijf uur werden alle werkgerelateerde applicaties afgesloten en werden de pc’s verhuisd naar onze gameroom, waar ze in rijen van vijf werden opgesteld en aan het netwerk werden gekoppeld.

Tijdens en na het verorberen van de door onze baas gesponsorde pizza’s, konden we ons heerlijk uitleven met een aantal ‘Capture the Flag’ sessies.

Nou ben ik eigenlijk helemaal geen gamer. En zelfs al hield ik van computerspelletjes, dan zou Unreal Tournament nog steeds niet mijn ding zijn. Sterker nog: ik word er misselijk van! Dat had ik vroeger al, toen ik nog Doom speelde. Omdat je de spelwereld vanuit je poppetje ziet en dat poppetje met z’n geweer continu heen-en-weer wiebelt tijdens het lopen. En alles in een moordend tempo gaat met vliegende camerabeelden.

Maar ja, het is gewoon megagezellig om op vrijdag na het werk met 25 man (nou ja, 22 man en 3 vrouw) samen te gaan gamen. Dus die misselijkheid nam ik voor lief.

De meesten hadden net als ik totaal geen ervaring en werden finaal afgemaakt door de vaker spelende collega’s (als in: 3 seconden nadat je was gerespawned werd je alweer te blubber geschoten), maar ook dat mocht de pret niet drukken. We zaten elkaar vrolijk uit te lachen omdat we in de lava vielen, de vlag lieten vallen, of niet eens onze eigen vlag konden vinden om te beschermen…

Rond een uur of 10 vonden de meesten het wel welletjes en pakte ook ik weer de trein naar Nijmegen. Om thuis midden in een sessie Advanced Dungeons & Dragons van wederhelft & vrienden te vallen. Een perfecte afsluiting van nerdnight dus.