Een tijd geleden kregen we een uitnodiging in onze mailbox. We gingen met alle naaste collega’s een ‘workshop gedoemanagement’ doen.

De omschrijving:

Gedoe kennen we allemaal, maar wat is het eigenlijk? Het is vaak de grote rem op onze natuurlijke wens om iets te maken van onze carrière, ambities, relaties, passies etc.. Daarom zijn we allemaal op één of andere manier geïnteresseerd in gedoe. Dat is goed, want interesse is nodig om iets nieuws te kunnen leren over gedoe, maar wat is het?

Gedoe bestaat er in vele vormen en maten, meestal heel herkenbaar en irritant en vaak ook niet. Gedoe is zo gevarieerd en ook onze persoonlijke beleving daarvan, dat het proberen begrijpen van gedoe ons niet zoveel brengt, behalve misschien kopzorgen. Het uitroeien van gedoe gaat ook niet werken, want gedoe blijkt een onvermijdelijk bijproduct van onze hersenen te zijn.

Maar als we het gedoe dat ons dwars zit kunnen herkennen en managen, blijkt dat een onverwacht positieve uitwerking te hebben op onze creativiteit, effectiviteit, openheid en plezier, zowel professioneel als privé. Bedrijven hebben de ervaring dat alles ineens soepeler loopt en werknemers meer eigen initiatief durven nemen.

In de workshop GedoeManagement gaan we de bio-logica van gedoe bekijken. Dat levert zeer verrassende inzichten op en het geeft handvatten om met gedoe verder om te kunnen gaan. Het is een confronterende, verrassende, vermakelijke, inspirerende en vooral zeer leerzame workshop die je zeker niet onberoerd zal laten. Het begrip gedoe krijgt een andere betekenis voor je.

Ik zag mijn geest al kruipen.

Van de week zat ik dus zeer enthousiast (not) met iedereen in de grote vergaderzaal, met pen en papier iPad in de aanslag om de lulligste quotes en opdrachten van de dag te noteren en er een blogpost om te smullen van te maken.

Maar ik moet jullie teleurstellen. Normaal ben ik de grootste zeikerd, maar mijn collega’s waren ditmaal negatiever over deze twee uur durende presentatie (de definitie van het woord ‘workshop’ snapt blijkbaar nog niet iedereen, of het is een marketingtruc om zoiets beter te laten verkopen?) dan ikzelf.

En hoewel ook ik de man die de presentatie gaf (een gesjeesd kunstenaar die ineens het licht zag en is gaan coachen, en veel te hard en te lang om onze grapjes lachte), tenenkrommend vond, hoewel hij het eerste uur vooral besteedde aan proberen om betrokkenheid te creëren door voor iedereen herkenbare situaties te beschrijven en te vragen of wij dat ook hadden (hap-hap deden mijn collega’s), en hoewel ik niet snapte waarom hij het nodig had gevonden om afbreuk te doen aan zijn theorieën, door deze te koppelen aan de term ‘gedoe’, had hij inhoudelijk toch wel goede punten.

De insteek van de workshop was om om te leren gaan met alle dagelijkse frustraties die op je afkomen (‘gedoe’), door de achterliggende neuro-wetenschappelijke theoriën te begrijpen. En in die neuro-theorie zag ik eerlijk gezegd wel wat.

Zijn boodschap in de kern (ja, ik kan eindeloos gezwets over hetzelfde en nietszeggende powerpointsheets goed samenvatten):

• Je moet er vanuit gaan dat jij niet altijd gelijk hebt. (Maar je mag er tegelijkertijd vanuit gaan dat de ander dat ook niet noodzakelijk heeft)
• Gedoe is er altijd en dat is niet te voorkomen. Om niet gefrustreerd te raken, moet je je er niet tegen verzetten, en ook niet proberen je in je eigen wereldje terug te trekken – daar vind je namelijk geen oplossing voor je probleem. Je moet juist proberen het standpunt van de ander te begrijpen, oftewel achterhalen waarom hij/zij denkt dat hij gelijk heeft. Daar kun je nieuwe inzichten van krijgen en een nieuwe oplossing vinden voor de situatie.
• Je kunt niets nieuws leren wanneer je het betreffende niet interessant vindt. Dus je moet proberen oprecht geïnteresseerd te zijn in de ander (bijvoorbeeld omdat je jezelf graag wil verbeteren), en pas dan kun je je openstellen voor de zienswijze van de ander.
• Je moet niet het gevoel toelaten dat iets je in je identiteit bedreigt. Als iets onze eigenheid dreigt aan te tasten, hebben we de dierlijke neiging om te vechten, vluchten of dood te gaan spelen. Maar in onze huidige wereld zijn zaken niet meer fysiek levensbedreigend, dus laat die (niet te voorkomen) instinctieve heftige reactie zo snel mogelijk weer los. En begrijp hoe het komt dat jij je nu aangevallen voelt. Dat kan doordat een of meer van deze punten in gevaar worden gebracht:
  • Je status (in hiërarchie, maar bv. ook op basis van expertise)
  • Je gevoel van zekerheid / veiligheid
  • Je autonomie
  • Je rechtvaardigheidsgevoel
  • Je relaties met anderen
• Je zult jezelf moeten dwingen om niet op de automatische piloot te reageren op situaties om te kunnen leren. Iedere situatie is anders; ook al lijkt hij op iets dat je in het verleden hebt meegemaakt, probeer het toch als iets nieuws te zien en opnieuw je gedrag te bepalen. Oefen met nieuw gedrag, zodat dit je nieuwe automatischepilootgedrag wordt bij frustrerende situaties

Een hoop theorie, maar het raakte wel heel duidelijk aan de losse feedback, adviezen en zelf-inzichten die ik al eerder in mijn leven heb gekregen:

• Ik moet proberen niet altijd direct een mening ergens over te hebben (en te denken dat ik gelijk heb)
• Ik heb te weinig oprechte interesse in andere mensen
• Ik heb veel te snel het idee dat iemand mijn wereldje verstoort en daar vecht ik dan tegen (we moesten voor onszelf de belangrijkste bedreiging uit bovengenoemde lijstje van 5 kiezen, maar ik beschouw alles behalve ‘verstoring van relaties met anderen’ een trigger…)

Dus tsja, ik moest toegeven: ik had weliswaar niet echt iets nieuws gehoord vandaag, en uiteraard kon hij ook geen kant-en-klare oplossing aandragen om ons te helpen omgaan met dagelijkse frustraties, maar ik kon al mijn issuetjes nu wel iets beter met elkaar in verband brengen en inzien hoe het een het ander veroorzaakte / belemmerde.

Wat heb ik nu geleerd? Nou ja, nog niets.
Maar om mezelf te verbeteren ga ik wel actief proberen om eerst andermans standpunt te begrijpen vóórdat ik zelf een mening vorm, en probeer ik mezelf voor te houden dat mijn eigen Wonderland niet wordt aangetast door anderen en hun (in mijn ogen domme) beslissingen – of dat mijn Wonderland misschien helemaal niet kan bestaan. Alice wilde immers ook heel graag ‘a world of my own‘, maar de praktijk was een rare wereld waarin alleen maar figuren voorkwamen die ze niet begreep en die haar niet begrepen… en dat is toch echt de wereld waar ik iedere dag mee word geconfronteerd.