Na het succes van eerdere reünie-etentjes met oud-collega’s, was het tijd voor herhaling. Zeker aangezien Pim na 3 jaar weer eens een paar weekjes in Nederland was. Dus werd de kans gegrepen en oude collega’s na jaren weer opgetrommeld om bij een Mexicaans restaurantje in Den Bosch te gaan eten.

Met 16 man was er een nette opkomst, al waren er nog veel meer mensen uitgenodigd die helaas niet allemaal konden komen.

Inmiddels zit er niemand meer bij die nog steeds bij de betreffende werkgever in dienst is. Triest genoeg zijn de meesten niet vrijwillig weggegaan… Dus er was helaas geen inside information meer te halen over hoe het er nu gaat. Maar daar konden we wel naar raden.

Na iedere gang zijn we van plek gewisseld zodat we uiteindelijk met iedereen aan tafel hebben gezeten, maar desondanks was de avond veel te kort om met iedereen echt bij te praten. Zeker omdat je eerst 15x opnieuw aan het vertellen bent waar je nu werkt (of in mijn geval: waar ik straks ga werken).

Grappig, hoe snel je weer in je oude patronen terugvalt bij de mensen die je wat beter kent, en je bijna direct weer verder kletst alsof je elkaar de maand ervoor nog hebt gezien. En niemand was echt veranderd – niet eens veel grijzer geworden.

Het confronteerde me wel extra met het gegeven dat ik dit waarschijnlijk nooit zal gaan hebben met mijn meest recente ex-collega’s. Het voorgenomen afscheidsetentje is er nooit van gekomen en om heel eerlijk te zijn is er niemand van de afdeling die ik heel graag nog wil blijven spreken. Niet dat ik ze niet aardig vind, maar de klik is er gewoon nooit geweest.

Misschien moeten we met ons oude team maar gewoon een nieuw bedrijfje gaan oprichten. Dan hebben we in ieder geval een leuk én competent team. Terug naar de goede oude tijd.