Al snel nadat Sammy bij ons was gekomen, constateerden we zwarte korstjes op zijn kin. Af en toe verdwenen de korstjes, maar later zaten ze er weer. Alsof hij ergens zijn kin steeds aan open haalde.
We observeerden of hij wellicht onhandig terechtkwam bij het van de schutting afspringen, maar nee. En vlooien leek ons ook niet het geval, want we zagen hem er nauwelijks aan krabben.
Toch werd het steeds erger en zagen we het af en toe bloeden. En begonnen we hem inderdaad op krabben te betrappen. Dus toch maar (voor het eerst) naar de dierenarts.
Die moest behoorlijk lachen om zijn flinke gestalte met kleine koppie, en adviseerde gelijk om hem niet alleen minder eten te geven, zoals we nu deden, maar over te stappen op officieel dieetvoer.
Wat betreft de kin was de verrassende diagnose: acné. Gewoon domweg puistjes, wat nog best vaak voor schijnt te komen bij katten. Maar bij Sammy was het wel veel erger dan hij doorgaans zag – meestal waren het niet meer dan wat zwarte korreltjes op de kin. En hij krabt het dus open, waardoor het problematisch wordt.
Het advies: Clearasil gebruiken! Mensenspul werkt blijkbaar net zo goed op katten.
Dus nu mogen we tweemaaldaags zijn kinnetje deppen en dan maar hopen dat het tijdelijk is, en hij niet de rest van zijn leven een puistenpoes blijft. Maar ach, gelukkig is Clearasil een stuk betaalbaarder dan het gemiddelde medicijn…
Nou, net als bij mij vroeger lijkt dat Clearasil voor geen meter te werken
Maar aangezien ik op internet had gelezen dat deze puisten ook veroorzaakt kunnen worden door een soort allergie voor plastic, heb ik Sammy’s plastic drinkfontein vervangen door een aardewerken kommetje. En ineens werd het minder en is hij gestopt met krabben!
Dus ik denk dat ik maar op zoek ga naar een keramieken drinkfontein…
Mijn kat had het ook! Bleek contact allergisch voor kunststof of metalen voerbakje!
Nu aardewerken voerbakjes.
Huid onder kin weer helemaal gezond