Vanwege het 20-jarig bestaan van het Archeon, was door medewerkers van het Archeon en een Romeinse reënactmentgroep de voorstelling ‘Spartacus’ opgezet. Destijds kwam het niet goed uit en had ik geen kaartjes gekocht, maar toen ik achteraf de foto’s zag had ik wel spijt. Gelukkig was besloten de voorstelling nog een keer te herhalen, dus kon ik hem, samen met Mark, alsnog gaan bekijken.

De voorstelling vond plaats in de arena, net na zonsondergang. Daardoor werd het heel sfeervol, met alle vuurschalen en fakkels. (Helaas is het de kwaliteit van de foto’s niet zo ten goede gekomen.)

Het verhaal was dus dat van Spartacus: een Romeinse soldaat die gedwongen gladiator wordt, en vervolgens met bevrijde slaven tegen de Romeinen in opstand komt.

 

Het schouwspel was op z’n Romeins uitgevoerd: drie goden vertelden het verhaal, als toeschouwer zijnde. Ze deden de stemmen van enkele hoofdrolspelers, maar leverden daarnaast ook vooral vanuit zichzelf commentaar op het gebeuren – op zeer hilarische (en niet altijd historisch correcte) wijze.

Ik had vooraf niet verwacht dat er zo veel humor in het verhaal zou zitten. Ik heb regelmatig hardop gelachen om het verveelde, sarcastische commentaar!

Uiteraard was het ook geen straf om naar al die half ontklede gladiatoren te mogen kijken – inclusief erop geschilderde six-packs. Hawroo!

Het spel werd ondersteund door live muziek vanuit de ‘orkestbak’.

Na afloop van de voorstelling was er nog een verrassing. Bij het applaus misten we al een deel van de cast, en toen we naar buiten liepen bleken deze langs het pad te zijn opgesteld – gekruisigd.

Heel indrukwekkend om daar tussendoor te moeten lopen. En mooi gedaan, met straaltjes nepbloed en zelfs duidelijk zichtbare uitstekende spijkerkoppen op voeten en handen.

Omdat het nog een flinke rit naar huis was, zijn we daarna gelijk gegaan. Maar het was het ritje zeker waard!