Nee, ik ga het niet hebben over het feit dat er maandag geen treinen reden tussen Nijmegen en Oss en ik door een collega met de auto moest worden thuisgebracht (lang leve vouwfietsen die in de kofferbak passen).

Ik ga het ook niet hebben over de treinreis van dinsdag, waarbij we als haringen in een ton op het balkon stonden omdat de intercity van een half uur ervoor uit was gevallen en iedereen met mijn trein mee moest.

De echte ramprit part deux vond gisteren plaats, toen ik met drie collega’s naar een klant in Walsoorden (“Waar?” “Zuid-Zeeland…” “Oh daar…”) moest. De afspraak stond gepland van 1 uur tot ongeveer half 4. Vanuit ons kantoor in Den Bosch was het al een uur en 40 minuten rijden.

Eigenlijk had ik om half 7 met Mike afgesproken, maar ik aangezien ik niet precies kon zeggen hoe laat ik thuis zou zijn, hadden we het voor de zekerheid al verschoven naar 7 uur.

Helaas pindakaas. Pas om half 5 verlieten we Walsoorden, om bijna per direct rond Antwerpen in meerdere files te belanden. Tel daarbij op dat we eerst naar een carpool plaats moesten om twee collega’s af te zetten, ik vervolgens een derde collega bij ons pand in Den Bosch moest dumpen, en daarna de van een andere (Nijmeegse) collega geleende auto voor zijn deur moest zetten, alwaar ik met de vouwfiets het laatste stukje naar huis kon afleggen.

Tien voor acht was ik thuis… en trof ik Mike – die ik maar had afgebeld – alsnog voor mijn deur aan! Hij was in de stad wat gaan eten en toch maar naar mij toegegaan, omdat hij met Yvonne had afgesproken dat zij hem om 8 uur bij ons zou oppikken.

Snel wat eten in elkaar geflanst, de inmiddels gearriveerde Yvonne met een boek op de bank geplant, en daarna kon de massage-huiswerksessie toch nog doorgaan. Yay!

Deel 2 liep dus duidelijk beter af dan deel 1