Vorig jaar ging ik er voor het eerst heen: de Celtic & Balfolk Night in het Rotterdamse De Doelen. ‘s Middags diverse dansworkshops, vanaf 17.00 uur dansen, dansen en nog meer dansen!

De workshops sloeg ik net als de vorige keer over. En om heel eerlijk te zijn had ik gisteren ook niet zo heel veel zin om dik een uur en een kwartier in de auto te moeten gaan zitten om helemaal naar Rotterdam te rijden, want ik voelde me niet optimaal en had overal kleine pijntjes. Maar ik ken mezelf: als ik eenmaal dans dan vergeet ik alles en heb ik toch de grootste lol. Dus hup, schop onder mijn eigen hol en de auto in.

Maar goed ook, want wat was het weer heerlijk. Zodra ik binnen was*, kwam de fijne sfeer me al tegemoet en bleken er weer onwijs veel bekenden te zijn (volgens mij (her)kende ik zowat een kwart van de aanwezigen!).

Er waren twee zalen, verspreid over twee verdiepingen, dus zodra de ene band klaar was, kon je gelijk door naar de volgende band. Wat spijtig was voor Ciac Boum, want op een gegeven moment moest ik toch echt pauze nemen om mijn meegebrachte maaltijdsalade naar binnen te werken…

Ik heb bijna alleen maar fijne dansjes mogen doen, zowel met bekenden als met nieuw ontmoette danspartners. Met als toppunt eindelijk een geslaagde ‘lift’! (Niet de Dirty Dancing-variant hoor – mijn danspartner tilt me gewoon recht omhoog ) Er zijn maar weinig leiders die dit doen en degenen die het proberen, geven het vaak nét te laat aan, waardoor ik geen tijd heb om goed af te zetten, waardoor ik nauwelijks omhoog kom. Maar Jonas bleek er erg bedreven in te zijn dus toen ging het zowat automatisch. Yay! ^_^

Vijf bands later was het helaas toch echt tijd om weer naar huis te gaan. Ik lag pas om half 2 in bed, maar dat had ik er graag voor over.

Prrr & zzzz…..

* Met de nadruk op _binnen_. Want mijn hemel, wat is Rotterdam toch een k*tstad. Iedere keer als ik er kom valt me op wat een nare sfeer daar hangt. Ik ben absoluut niet bang uitgevallen, maar in Rotterdam loop ik ‘s nachts toch liever niet alleen over straat.
Getuige wederom de kerel die bij de ingang van De Doelen rondhing. Toen ik langsliep voelde ik al de bekende ‘bad vibe’ en jawel hoor, er volgde bijna gelijk een “Ben je hier helemaal alleen?”
“Nee hoor, ik ken hier héél veel mensen!” riep ik over-enthousiast terwijl ik naar binnen wees.
“Jammer…”, was het antwoord, onder begeleiding van een veelbetekenende blik. :-S
Gelukkig was de parkeergarage om de hoek van de danszalen.