Vandaag liep een beetje anders dan gepland.

Eigenlijk had ik een dagje bijkletsen met Kitty afgesproken. Maar Kitty is zwanger, en inmiddels trekt ze het niet meer om ver te reizen of om lange dagen te maken. Dus besloten we een paar dagen geleden om het dagje te beperken tot een gezellig dinertje in Utrecht.

‘Gelukkig’ maar, want afgelopen week overleed mijn kleine nichtje en de crematie werd vandaag gehouden. Dus reed ik in plaats van naar Kitty, naar het zuiden om afscheid te nemen.

Ik ben zelf geen moeder, dus ik kan me er geen enkele voorstelling van maken hoe het moet zijn om je kindje te verliezen. Maar alleen al het aanzien van het verdriet van anderen, is al zo ontzettend moeilijk.

En toch is het ook weer heel fijn om je familie weer eens te zien, en babbel je tijdens de koffietafel al snel weer over minder trieste dingen. Zoals de bruiloft van mijn zusje. En toen ik weer in de auto stapte, kreeg ik via een Whatsappje te horen dat vrienden van mij zijn verloofd en dus ook gaan trouwen. Wat een verschil toch, wat mensen bezig houdt… verdriet en vreugde lopen door elkaar heen.

Het aanstaande kindje van Kitty schopte vervolgens nog meer roet in het eten, want ook van haar kreeg ik een appje: de hormonen speelden dermate op dat ze ook het etentje moest afzeggen.

Geen probleem natuurlijk, en ik heb altijd wel wat anders om te doen. Maar toch houd ik zo wel een heel raar en dubbel gevoel over aan deze dag.