Mark heeft vandaag zijn zwarte band jiu-jitsu gehaald!! Wat ben ik trots op hem.

Hij heeft er dan ook echt heel hard voor getraind. En niet alleen dat, hij heeft er ook nog eens een heel scala aan ongelukkig getimede blessures en extreem kritische juryleden voor moeten doorstaan. En dan ook nog op de heetste dag ooit examen moeten doen… het leek wel alsof het hem niet gegund was. Maar nu is hij dan toch eindelijk in het bezit van de eerste dan!

Uiteraard was ik mee gegaan om hem aan te moedigen, samen met wat medeleden van zijn jiu-jitsuvereniging. Man, op de tribune was het al bijna niet uit te houden, ik wil niet weten hoe al die actieve mensen op de mat zich voelden…

Wat dat betreft had Mark geluk dat hij halverwege de ochtend al aan de beurt was. De judokas die ‘s middags moesten, kunnen het volgens mij niet overleefd hebben…

Het begon bij mij ook wel weer een beetje te kriebelen, bij het weerzien van al die bekende technieken. Want ook al heb ik het maar tot blauwe band geschopt, een hoop van Mark’s examentechnieken en kata’s heb ik ook in de lessen gehad. Stiekem denk ik dat er best wel wat is blijven hangen, ook al is het ongeveer tien jaar geleden dat ik voor het laatst getraind heb.

Maar nee, ik ga me toch niet opnieuw in zo’n klef, schurend pak hijsen en mijn kostbare vingertjes blootstellen aan blessures. Vechtsporten en muziekinstrumenten bespelen bleek destijds al geen optimale combinatie. Dus deze hobby laat ik lekker over aan mijn stoere echtgenoot!