Vandaag bleek een ideale thuiswerkdag. Niet alleen hoefde ik me niet op de weg en het spoor te wagen, maar welke dag is er nu beter geschikt om een kerstboom te gaan halen, dan de eerste dag waarop het sneeuwt? En niet zo’n beetje ook! D’r ligt hier zeker 6 centimeter.

Na wat overredingskracht kon ik ook Mark ervan overtuigen dat het echt heel gezellig was om even samen met mij door de vrieskou een zware, prikkende boom te gaan halen.

We overleefden de glijpartijen en slippende auto’s op ons pad, en slaagden er zelfs in om elkaar met sneeuwballen te bekogelen zonder ruzie te krijgen. Dat is pas echt een goed begin van de kerstvreugde!

Het is wel nog even wennen, zo’n nieuw huis. Een boom zo groot als andere jaren krijgen we niet meer in de woonkamer gepropt. Maar hoe groot kan hij dan wel zijn? Bij nader inzien had hij nog wel een stukje groter gekund (hoe groter hoe beter wat mij betreft), maar dat zien we dan maar als  een les voor volgend jaar.

Zulay vindt het maar niets… op een zeer afkeurende blik na toen we met de boom binnenkwamen, heeft ze vooral interesse getoond in de verwarming.

(of misschien was ze nog boos omdat Mark haar in de sneeuw had gezet, bij wijze van kennismaking met dit natuurverschijnsel… dat kan ook)

Wat betreft de zelfgefröbelde kerststukjes… ik ben er nog niet helemaal over uit of ik er blij mee ben. Ik heb wel eens mooiere gemaakt. Vooral die met de kaars is eigenlijk best wel lelijk, van welke kant je ‘m ook bekijkt.

Maar nu zijn we in ieder geval volledig in kerstsfeer. De kerstkaarten zijn de deur ook al uit, dus laat de feestdagen maar komen. Wij zijn er klaar voor!