Ik hou van de universiteitscampus. Er gebeurt altijd iets en overal is cultuur!

Vandaag kwam ik tijdens het lunchwandelen langs de boekenbus. Die staat er regelmatig. Het is een soort mobiele tweedehands-boekwinkel.

Normaal gesproken loop ik er langs, maar nu ineens trok een boek mijn oog, omdat er een middeleeuwse doedelzak op de omslag stond. Het bleek een bundel van Chaucer te zijn. Hmm, misschien leuk om tijdens re-enactmentweekenden wat uit voor te lezen? Maar na wat bladeren door o.a. the Canterbury Tales, realiseerde ik me dat middeleeuws Engels misschien toch ietwat te taaie kost is…

Toen viel mijn oog op een veel kleiner boekje: De Kleine Prins. Aww… dat heb ik eigenlijk altijd al willen hebben. Ik herinner me nog goed de Franse lessen op de middelbare school. We mochten met de klas naar een toneelstuk van Le Petit Prince en ik was volgens mij de enige die serieus probeerde te luisteren en het een mooi verhaal vond (en Frans is sowieso een mooie taal).

Dus toog ik naar de langharige gozer in de bus. Ik had geen cash geld bij me. Zelfs niet eens een portemonnee zodat ik kon pinnen, want die lag nog op kantoor. Dus vroeg ik, in al mijn modernheid, of ik het bedrag ter plekke met mijn telefoon mocht overmaken? Lang leve de internetbankieren-app, toch?

Langharige gozer was wat minder enthousiast over dat plan. Maar weet je, vond hij, ik moest het boekje maar gewoon meenemen. Dan had ik hierbij €2,50 schuld aan de wereld. En ik moet zelf maar bepalen hoe ik die terugbetaal. Bijvoorbeeld door het aan een zwerver te geven.

Wat mooi…

Dus nu loop ik rond met twéé mooie verhalen en een schuld aan de wereld op zak.  <3