Het was weer eens tijd voor een etentje met oud-collega’s. Een tijdje terug had René zich al bij Joost en mij gevoegd en ditmaal besloten we om ook Dirk uit te nodigen. Die was namelijk net gewisseld van baan. (En werkt nu bij Tribal, een van mijn andere oud-werkgevers! Kon ik ook nog eens horen hoe het daar nu gaat. (Nee, niet veel veranderd…))

Met Joost was ik al eerder sushi gaan eten en René had voor gisteravond toevallig ook bij een sushi-tent gereserveerd. Nou prima, dan zijn we ditmaal de sushiclub.

Het geklaag over het werk viel alleszins mee. Uiteraard is er wel wat gal gespuid, maar het bleef beschaafd, zullen we maar zeggen. Heel verfrissend werd er ook een boekje open gedaan door de twee kersverse pappa’s, over het vaderschap van baby’s die enkel poepen, plassen en (niet) slapen. Ja, ik blijf bij mijn keuze voor kinderloosheid…

De sushi smaakte goed, maar ik merk een structureel probleem bij sushi-tenten, namelijk dat aan het eind van de avond de zorgvuldigheid wat achteruit gaat en je niet meer alles krijgt wat je bestelt. Na enig aandringen werd eindelijk mijn Californiarol geleverd, maar de champignon had ik na twee rondes wachten maar afgeschreven.
Lo and behold – op het moment dat we de rekening wilden vragen…:

Jawel, de verloren gewaande champignon!

Volgens het bevestigingsmailtje na de reservering zouden we 10% korting op de rekening krijgen als we daadwerkelijk kwamen opdagen. Die regeling had de serveerster blijkbaar niet duidelijk in haar hoofd zitten, want toen we de rekening kregen en vroegen waarom de korting niet was toegepast, kwam er een duidelijk verontwaardigde “Kolting…? Geen kolting!”. Gelukkig wisten we snel duidelijk te maken dat we niet zaten af te dingen, maar dat we écht een korting waren beloofd, en kwam ze met een vervangende rekening.

Buiten maakten we uiteraard nog even de inmiddels traditionele slechte selfie. Dirk was van tevoren gewaarschuwd, maar weigerde desondanks ongecensureerd met zijn foto op Facebook te verschijnen…tsk.

Aangezien Joost ook in Nijmegen woont, zouden we samen terugtreinen vanuit Utrecht. Hij moest zijn fiets nog stallen en ik nog even een samenreiskorting op mijn OV-chipkaart zetten, dus we spraken af om elkaar in de stationshal weer te ontmoeten. Dat ging niet helemaal goed, maar gelukkig besloten we beiden maar vast in de trein te springen en daar verder te zien.

Dus ik plof hijgend neer op de eerste vrije stoel die ik zie en bel Joost. Naast me stijgt een enorm gegrinnik op. En vervolgens komt Joost de coupé binnengelopen. Wat blijkt: hij zat in het stoelengroepje rechts van me, wat ik volledig had gemist. Hij was zodra zijn telefoon ging, opgestaan en de coupé uitgelopen, omdat het een stiltecoupé was (oeps). Zonder mij te zien zitten. De mensen die om ons heen zaten hadden wel door dat onze telefoonoproepen en gesprekken wel heel synchroon verliepen en zaten zich een breuk te lachen… Dat wordt vast weer een nieuwe strip.

Nou ja, eind goed, al goed. Het was weer gezellig!