Ik ben zelf erg goed in dingen plannen en daardoor op tijd af krijgen. Over de voortgang van anderen bij ‘t Vaerdich Volk maakte ik me wat zorgen. De winter is hét moment om hard te werken aan het verbeteren en vervangen van je spullen en kleding, om het meer historisch correct te maken. Want als straks het evenementenseizoen weer gestart is, komt dat er geheid niet van. En we hadden afgesproken dat iedereen zo snel mogelijk zijn spullen op orde moet hebben om aan onze zelfgestelde standaarden te voldoen. Maar heel veel leek er niet te gebeuren.

Tijdens de laatste ledenvergadering werd daarom het idee geopperd om een knutseldagje te plannen. Zo konden mensen een vast moment in hun agenda zetten en zichzelf dwingen om daadwerkelijk aan de slag te gaan.

Ik wilde wel gastvrouw spelen. En dus zat de woonkamer gisteren vol knutselende re-enactors!

Nou ja, vol… helaas kwam uiteindelijk minder dan de helft van de groep opdagen vanwege ziekte en andere bezigheden. Wel leuk was het, dat ons nieuwste aspirantlid erbij kon zijn. Zo konden we alvast kennismaken voordat hij mee gaat draaien tijdens een evenement.

 

Zelf ben ik helaas voor geen meter opgeschoten. Letterlijk geen meter. Ik had eigenlijk gehoopt de hele dag hard door te kunnen weven, maar ja: je moet natuurlijk alle snacks en drankjes klaarzetten voor je bezoek, en als mensen er eenmaal zijn willen ze eerst even uitgebreid kletsen voordat ze aan de slag gaan, en daarna ben je toch nog steeds met vanalles bezig in plaats van alleen weven. Plus, ik heb bij dit bandje de grootste moeite om alle draden op gelijke spanning te krijgen, dus moest ik voor de 6e keer de boel opnieuw inspannen.

Nou ja, we zullen zien wat er uiteindelijk af komt. De bedoeling is om meerdere keren per jaar een ‘Vervaerdag’ te gaan houden. Maar ik blijf toch ook gewoon zelf mijn to-do-list bijhouden; dat werkt een stuk effectiever. Als is het natuurlijk een stuk minder gezellig.