Ik had een heel weekend niks. Serieus, een compleet blanco agenda! Vrijdag tot en met zondag!

Met de nadruk op ‘had’.

Mark betrekt half mei zijn nieuwe huis, dus dat betekent dat er dan een aantal essentiële objecten uit mijn huis verwijderd worden, zoals een bank. En aangezien zo’n ding nogal wat levertijd heeft, kan ik die maar beter zo snel mogelijk bestellen, wil ik niet al te lang op de vloer moeten zitten. Dus dat werd bankenjacht, afgelopen vrijdag.

Banken kopen is overigens helemáál niet leuk, want het is onmogelijk voor te stellen hoe zo’n ding precies gaat staan als je ten eerste de bank niet in zijn uiteindelijke vorm kunt zien (want het showmodel is slechts een voorbeeld, en volledig aanpasbaar qua formaat, vorm, accessoires, stoftype en kleur – waarbij je laatstgenoemde moet inschatten op basis van een staaltje van 40 x 50 centimeter) en je ten tweede nog niet eens woont in het huis waar ‘ie straks moet passen en dus ook nog geen gevoel hebt voor de ruimte. Ik heb vanuit de winkel nog de huidige bewoners staan bellen of de doorgegeven muurbreedte ex- of inclusief speelruimte voor de verwarming en vensterbank is, want een bank van 2,54 m. breed kan theoretisch nét tegen die 2,55 m. muur passen, maar in praktijk net niet….

Anyway, na twéé gigantische woonboulevards te hebben doorkruist (auw, mijn arme voeten), constateerde ik dat de allereerste bank die ik testte in de allereerste winkel de beste was. :-S
En na een nachtje erover te hebben geslapen, reed ik vanochtend opnieuw naar de winkel om hem definitief te bestellen. Eng!

Mark had de dag ervoor gemeld dat hij vandaag graag langs wilde komen om de laatste losse spullen in dozen te stoppen en vast mee te nemen. En dat zijn ouders even naar het nieuwe huis kwamen kijken. Aangezien er nog geen moment was geweest om netjes afscheid van mijn ex-schoonouders te nemen, nodigde ik hen uit om ook even bij mij langs te komen voor een kop koffie en lunch. Dus toen ik terugkwam van de bank kopen, trof ik een vol huis aan.

Toch wel fijn, om ze even netjes te kunnen bedanken voor de afgelopen jaren. En ook heel raar.

Omdat we net lekker bezig waren, hebben we ook gelijk alle keukenspullen uitgezocht en verdeeld – het enige dat nog moest. Mijn hemel, wat hebben wij veel meuk… Wat dat betreft zou iedereen eens in de zoveel tijd zijn boedel moeten halveren. Echt, er blijft genoeg over…

Toen Mark eenmaal klaar was, was het huis flink leger, dus kon ik vervolgens aan de slag met het herinrichten van de boekenkasten en keuken, zodat eventuele kopers niet een geplunderd huis aan zullen treffen tijdens een bezichtiging.

Want aanstaande maandag hebben we weer kijkers! Hoezee! Dat hoorde ik gisteren ineens van de makelaar. Dus moest het gras ook nog snel worden gemaaid. En kan ik morgen aan de slag met schoonmaken en persoonlijke spullen wegstoppen.

Zucht. Zou ik nog gaan toekomen aan naaien aan mijn kostuum, wat ik eigenlijk had gepland voor dit weekend? Vanavond in ieder geval niet. Ik moet hard studeren op de nieuwe middeleeuwse nummers in ons repertoire, want volgend weekend hebben we weer een evenement.

Hoe doen andere mensen dat nou eigenlijk? Een weekend helemaal niks moeten? Ik krijg het niet voor elkaar… (En dan moet ik er nog bij vermelden dat ik eigenlijk dit weekend naar een LARP zou gaan, maar ik had al een paar maanden geleden besloten die af te zeggen.)