Ik wilde de entree van mijn woning wat knusser maken met een lantaarntje, met daarin een nep flakkerend kaarslichtje dat ‘s avonds automatisch aan zou gaan. Initieel kocht ik daarvoor een lantaarntje op zonne-energie. Maar in de wintermaanden, wanneer je juist lang sfeervol licht wil hebben, laadde het ding overdag niet genoeg op lang te kunnen branden. Bovendien zag het lantaarntje, net als alle zonne-energie-lantaarntjes, er erg plastic uit. Niet helemaal mijn smaak.

Ik besloot om te gaan shoppen voor een echt mooie metalen lantaarn, waar ik vervolgens zo’n kaarsje op batterijen in kon doen. Je kunt die dingen namelijk met een timer kopen, zodat ze automatisch aangaan, 6 uur branden, en dan na 18 uur weer stoppen (repeat).

Na lang Marktplaats in de gaten houden vond ik éindelijk een lantaarntje van mijn smaak! De meeste zijn gemaakt om (ook) neer te zetten, maar ik wilde geen met zo’n vierkante onderkant, want dat vind ik minder sierlijk als die hangt. Blij betaalde ik de verkoopster en wachtte ik op het pakketje.

Bij ontvangst van het pakket was ik minder blij. De verkoopster had de lantaarn heel slecht verpakt: ze had alleen wat papiersnippers van reclamefolders (niet eens opgefrommeld) in de doos gedaan. Uiteraard was er dus glas stuk gegaan. Drie van de zes zijkanten waren eruit.

Het vreemde was: er was één stuk papier dat wél was opgefommeld en dat stak dwars door twee zijkanten van de lantaarn heen. Het zat er zo doorheen en er zo in vast, dat dit niet tijdens het transport had kunnen gebeuren, dat moest wel bij het inpakken zijn gedaan. Bovendien viste ik slechts drie stukjes kapot glas uit de doos, die precies één van de drie ontbrekende ruitjes vormden. Waar waren de scherven van de andere twee ruitjes gebleven…? In de advertentietekst had ‘zo goed als nieuw’ gestaan, dus ik was er vanuit gegaan dat het lantaarntje compleet zou zijn.

Ik legde de situatie uit aan de verkoopster en vroeg om een verklaring.
“Nee,” zei die: “het lantaartje was helemaal heel toen ik hem opstuurde. Het is tijdens het transport gebeurd. Tsja, heel jammer, inderdaad.”

Uiteraard pikte ik die verklaring niet en hield ik aan. Vervolgens bekende ze dat er inderdaad al één ruitje uit was. “Dat hoort zo, dat is om de kaars te kunnen aansteken”, was haar verklaring.
Yeah right… dat lukt je niet met het openklappende deksel…?  

Na nog meer pushen reageerde ze met “Je had het aan de foto’s kunnen zien”. Oftewel: ze had gewoon willens en wetens mij een lantaarn met twee ontbrekende stukjes glas verkocht. En dankzij het slechte verpakken had ik nu dus een lantaarn waar nog maar de helft van het glas in zat. Grom…. Marktplaatsvolk…  

Gelukkig had ze het verkocht met de ‘direct kopen’-optie en kon ik bij Marktplaats reclameren. Die stelden me in het gelijk en gaven aan dat ik het aankoopbedrag teruggestort kreeg en dat ik de lantaarn niet hoefde terug te sturen omdat dat ‘economisch niet verantwoord’ was.
De verkoopster reageerde op de uitspraak met: “Oh nou dan heeft u geluk: én uw geld terug én de lantaarn! Gefeliciteerd!” Alsof het mij erom was gegaan een gratis lantaarn te krijgen. De trut. Nou nou, wat was ik nu gelukkig inderdaad, met een kapotte lantaarn waar ik zowel verzendkosten als administratiekosten aan Marktplaats voor had betaald (die kreeg ik namelijk niet teruggestort)…

Na even boos te zijn geweest, besloot ik er met een creatieve blik naar te kijken. Ik had nu een lantaarn in huis die weliswaar stuk was, maar nog steeds mooi en dus zonde om weg te gooien. Kon ik niet ergens nieuw glas vandaan halen om hem te repareren?

Na een offerterondje bij glassnij-bedrijven bleken de kosten van het op maat laten maken van de drie ruitjes tussen de €50 en €65 te liggen. Mjah, dat vond ik nou ook niet bepaald ‘economisch verantwoord’.

En dus was de oplossing: het maar weer zelf doen. Want ik had initieel rondgevraagd of iemand in mijn creatieve vriendenkring wellicht glassnijden als hobby had, maar toen daar geen bruikbare reactie op kwam, ben ik eens gaan googlen. Wat bleek: het gewoon recht afsnijden van een stuk glas zou helemaal niet moeilijk moeten zijn! Kwestie van een glassnijder kopen en een Youtube-filmpje kijken!
Ik had ook al een plan om goedkoop aan glas te komen: het glas uit oude fotolijstjes recyclen! Want dat had dezelfde dikte. Op zolder vond ik precies 3 lijstjes die ik toch niet meer zo leuk vond. (En anders had ik voor 1 á 2 euro per stuk wat oude lijstjes in een kringloopwinkel kunnen scoren).

Natuurlijk zat er wel wat risico aan het zelf doen, maar als het niet 100% recht of perfect op maat werd, zou dat niet uitmaken. Er zat best wel wat marge in de glashouders van de lantaarn, dus twee millimeter meer of minder maakte niet uit, dat glas zou dan nog steeds passen. Dus scoorde ik een glassnijder bij de Praxis en ging ik aan de slag!

Eerst een van de nog hele ruitjes gebruiken om de gewenste afmeting af te tekenen op het glas van de fotolijstjes:

Uiteraard beschermde ik mezelf tegen glassplinters met een beschermbril en handschoenen (ja ma, je kunt gerust ademhalen), waarna ik terpentine in de glassnijder goot. (Blijkbaar wordt het daardoor makkelijker glas te snijden. WD-40 mag ook, maar die had ik alleen in spuitbusvorm.)

De lineaal plakte ik met schilderstape tegen het glas aan om verschuiven te voorkomen. Maar ik vond het wel heel lastig om precies op het afgetekende lijntje te mikken, want om het wieltje van de glassnijder zit een metalen blok, dus het wieltje komt niet strak tegen de lineaal aan.  

Het maken van de kras in het glas ging bovendien lang niet zo gemakkelijk als op de YouTube-video’s (uiteraard…   ). Maar volgens mij lag dat niet helemaal aan mijn gebrek aan techniek, maar voor een groot deel ook aan het crappy mes van het Praxis-huismerk. (Ze hadden in de winkel helaas geen andere.)
Het insnijden en afbreken van de lange zijdes bleek een stuk makkelijker te gaan dan bij de korte stukjes, wat ik niet had verwacht. Na het tikken tegen de onderkant van de lange kras viel het overtollig stuk glas zowat vanzelf naar beneden, terwijl het bij de kleine zijkanten voor geen meter los wilde komen. Ik heb met een tang de stukjes beetje voor beetje eraf moeten nibbelen, wat de rechtheid van de rand uiteraard niet ten goede kwam.

De versgesneden randen schuurde ik volgens de instructies met schuurpapier op, maar ik weet niet of dat heel veel effect heeft gehad.
Desondanks had ik na niet al te lange tijd drie nieuwe lantaarnglaasjes!! Op de foto hieronder liggen links de originelen en rechts mijn reproducties. Niet superrecht dus, maar goed genoeg voor in de lantaarn, want je ziet de zijkanten van het glas daarin toch niet en je hoeft er ook niet aan te komen en dus niet bang te zijn dat je jezelf snijdt.

En zo hangt hij buiten:

Totale kosten: €19,09 (€4,95 verzendkosten, €0,40 Marktplaats-servicekosten, €0,75 Marktplaats-kopersbescherming en €12,99 voor de glassnijder). Okee, en wat frustraties. Maar iig geen belachelijk hoge kosten voor een commerciële glassnijder én een dikke vinger naar de Marktplaatsverkoopster. Worth it!

(Alleen jammer dat de knoopcelbatterij van het kaarsje op bleek. Moet ik eerst die nieuw gaan kopen voordat ik de lantaarn eindelijk in gebruik kan nemen. Zucht… )