Aangezien Richard bij me intrekt, moest er wat geklust worden in mijn huis. Gelukkig was dat niet veel: wat laminaat leggen, een knieschot timmeren, wat meubels en spullen verplaatsen en nog wat kleinere klusjes. En normaal gesproken is het zo dat wanneer je een koophuis van de hand doet, de klusjes voor rekening van de nieuwe bewoner zijn. Vind je het laminaat of tapijt niet mooi? Dan regel je zelf wat anders wat wel je smaak is. Tuin verwilderd? Je kocht het huis as is, dus het is nu jouw probleem. Maar Richard heeft een huurhuis en daar geldt helaas wat anders. Als de nieuwe huurders je meuk niet willen hebben, moet je alles terugbrengen in de oorspronkelijke staat. En de meeste huurders zitten niet te wachten op een ‘wilde tuin’, en aangezien het laminaat en de vloerbedekking aldaar al enkele generaties huurders meeging, was het niet zo vreemd dat ze die ook niet wilden. Oftewel: hij had een flink aantal klussen voor de boeg en ik kon hem die natuurlijk niet alleen laten doen. Dus staan de afgelopen en komende dagen in het teken van klussen en schoonmaken.

Dit weekend gingen we van start en werkten we hard door. Mos van de terrastegels verwijderen, moestuinbakken weghalen, gaatjes in de muren vullen, vloerbedekking van de zolder, zoldertrap en trap naar de eerste verdieping verwijderen (inclusief ondervloer eraf schrapen, 295.832 nietjes eruit pulken en de tredes opschuren), laminaat uit de gang, woonkamer en keuken verwijderen, sanitair kalkvrij maken en blinkend schoonpoetsen.

En wederom vast wat kleinere spullen inpakken om mee naar Nijmegen terug te nemen. Oh ja, en we wilden vast de droger en wasmachine van de zolder naar beneden sjouwen, want die hoeven niet mee en moeten of worden verkocht/gedoneerd, of naar de milieustraat. Ik dacht slim te zijn en zo’n zeswielig steekwagentje bij de Gamma te huren, zodat we onze ruggen er niet op zouden breken. Maar toen ik met het ding thuis was gearriveerd en hem de trap op trok, zag ik dat dat helemaal niet ging werken… De draaiende traptreden waren erg smal in de bocht – zo smal, dat de wieltjes daar amper grip hadden. En de steekwagen was best wel diep – zo diep dat hij zonder belading al amper de bocht om kwam. Oftewel: beladen met een wasmachine gingen we die nevernooitniet de trap afkrijgen. Er zat niks anders op dan alsnog zelf sjouwen.

Het lukte ons om met z’n tweeën de droger van zolder naar de garage te krijgen, maar bij de wasmachine, die nóg een slag zwaarder bleek te zijn, moest ik helaas toegeven dat ik als vrouw van 1,59 meter onvoldoende tilkracht heb om Richard hiermee te helpen en bovendien veilig te houden. Meh. Niet mijn stijl om op te geven. Maar ik wilde natuurlijk ook niet dat het ding per ongeluk bovenop mijn liefste zou belanden omdat ik hem toch niet meer kon houden.

Dus nu hopen we maar dat onze verhuishulpen langer en sterker zijn dan ik en het wel voor elkaar krijgen. Als plan B heb ik ook nog bedacht dat ik misschien spanbanden onder de machine door kan halen en die over mijn schouder kan hangen, zodat ik in ieder geval meer grip heb (want het apparaat heeft ook nauwelijks randjes om ‘m aan vast te pakken) en beter het gevaarte langs de ronding van de trap kan helpen manouvreren (want je zit al snel met je vingers klem tussen muur en machine). Misschien dat we dat a.s. zaterdag nog kunnen proberen, voordat op zondag de verhuishulpen komen. Mocht er iemand tips hebben om een wasmachine veilig beneden te krijgen (en nee, dat is _niet_ uit het raam flikkeren…   ) dan zijn die welkom!