Gisteren speelden we voor de derde maal op het Nassaudag-evenement in Breda. De ervaringen van vorige jaren waren wisselend, dus ik ging er mentaal voorbereid heen.

Ook dit jaar stonden we namelijk weer allemaal verspreid over de stad. Richard vertrok al vroeg met zijn eigen auto, omdat hij met zijn band eerder moest beginnen en hij zijn bandgenoten nog in Tilburg moest oppikken. Dus reed ik in mijn eentje erheen. Waar we voorheen nog wel eens een van de vele andere muzikanten tegenkwamen bij het wisselen van speellocatie, troffen we nu helemaal niemand. Héél toevallig liep Richard net voor de parkeergarage langs toen ik eruit reed, dus dat was zelfs het enige moment dat wij elkaar hebben gezien. 😛

Gelukkig was er wel meer publiek dan andere jaren. Het scheelde natuurlijk dat het weer goed was (ik was blij dat mijn bandleden akkoord waren gegaan met mijn voorstel in middeleeuwse i.p.v. 17e eeuwse outfit te gaan, want die is koeler) en we hadden ook betere locaties: de eerste plek was bij terrasjes, dus daar zaten hoe dan ook mensen die niet weg konden. De tweede locatie was in een middeleeuws kampementje met ambachten, waar we twee jaar geleden ook al stonden (nog een reden om blij te zijn met onze outfit-keuze). Dus dat trok sowieso wat extra publiek, en meer dan destijds. Het publiek leek ook wat enthousiaster en geïnteresseerder, al denken we nog steeds dat het veel beter zou zijn om het evenement wat meer te concentreren op één locatie in plaats van zo te verspreiden over de stad.

De organisatie was weer precies zoals de vorige keren: bij aankomst meldden we ons bij een horecagelegenheid die ons was aangeduid als zijnde de plek waar we terechtkonden voor drankjes, een lunchpakket en toiletteren. Ons aanspreekpunt wees ons waar we de gevraagde tafel konden vinden. Tafel…? Waarom zouden wij een tafel nodig hebben? Ze wist niet of wij de drankjes aldaar gratis konden krijgen of moesten betalen. En onze lunchpakketjes? Zij had doorgekregen dat wij zelf lunch zouden meenemen…? *snik*
Gelukkig kwam dat snel goed toen een vrijwilliger van de organisatie (te laat) arriveerde en bleek dat die tafel voor haar bedoeld was en dat zij voor ons de lunchpakketjes zou regelen. Hm, die ze overigens niet had. Moest ze even teruglopen. Waarna een andere vrijwilliger kwam, die die actie niet handig vond, want er was afgesproken dat hij degene was die met de lunchpakketjes zou komen. :’-)

Anyway, we voelden ons in ieder geval wel door hen gesteund toen er een minder leuk moment was. Er waren namelijk niet veel schaduwplekjes en gezien de hoge temperatuur was het niet te doen om in de zon te spelen, dus hadden we ons opgesteld op een hoek van een zijstraatje van de winkelstraat met terrasjes. Net toen we waren begonnen, kwam er een medewerker van een horecatent die in dat straatje zat, naar ons toe en begon tegen ons aan te praten terwijl we midden in een liedje zaten. Grrr… waarom snappen mensen niet dat dat echt niet kan?? Ik stopte het liedje voortijdig zodat we alsnog een gesprek konden voeren, waarna hij ons duidelijk maakte dat hij er niet van gediend was dat wij voor het straatje naar de zaak waar hij werkte waren gaan staan. Hij wilde het vrijhouden voor zijn klanten. Fair enough, maar we blokkeerden niet de doorgang, we stonden aan de zijkant. We legden hem uit dat wij waren ingehuurd door de organisatie van de Nassaudag, dat we een vergunning hadden om hier te spelen en dat we ook voor het amusement van zijn klanten speelden. Zijn letterlijke reactie: “Nou, voor ons hoeft het niet.” :’-) Op een toontje en met een air alsof hij bedelende zwervers van zijn erf stuurde, vertelde hij ons dat we elders konden en moesten gaan staan.
Nou ja, we zijn wel gewend dat niet alle winkeliers ons kunnen waarderen en ik had geen zin om er ruzie over te maken, dus pakten we onze spullen in om een andere speelplek te zoeken. Maar een van de gasten op het terras waar we naast hadden gestaan, was een andere mening toegedaan. “Dit is toch niet jouw terras??”, riep hij de man toe. Waarna er een flink oplopende discussie ontstond in hoeverre de kerel het recht had om ons weg te sturen, terwijl zij er zelf op dat terras wel van aan het genieten waren… Ik heb het gelukkig weten te deëscaleren door de man op het terras te bedanken voor zijn steun en aan te geven dat wij er zelf geen ruzie om wilden maken, voordat het uit de hand liep.
Daarna kwam iemand van de organisatie naar ons toe, omdat die het had zien gebeuren en die gaf aan zelf nog wel even een woordje met de man te gaan spreken. Waarna de betreffende kerel ook een flinke uitbrander kreeg van de organisator.
Geen leuke situatie, wel heel fijn om te merken dat er veel mensen zijn die ons wél waarderen en actief voor ons opkomen!

Er waren nog andere leuke momentjes, zoals een fietscourier die best een tijdje bleef staan om te luisteren, voordat hij verder ging met zijn bezorging. En in dat middeleeuwse kampementje stond een smid die blijkbaar ook een muzikale achtergrond had, want hij sloeg met zijn hamer steeds precies op de maat van onze muziek op zijn aambeeld, inclusief vertragingen aan het eind van een nummer.
De bestuurder van de paardentram maande ons dan wel weer om stilte toen hij langsreed om passagiers op te pikken, maar dat was precies wat we al verwachtten – we hadden de organisatie, die ons ter plekke had gevraagd om ook muziek te maken bij aankomst van de tram, al verteld dat de meeste paarden niet goed samengaan met doedelzakken.

Al met al dus weer een geslaagde dag!