Richard was gisteren jarig en dat vierden we met eten bij de Italiaan en een film!

Er draaide niet heel veel bijzonders, dus Richards keuze viel al snel op The Odyssey. We scoorden snacks, zetten onze luxe bioscoopstoelen op standje ‘voeten omhoog’ en genoten van de film.

Het was letterlijk en figuurlijk episch!   Ik moet bekennen dat ik niet heel erg thuis ben in de Griekse mythologie en de oude Griekse werken, en vooraf geen idee had of Odysseus nou in het paard van Troje ging klimmen, een draadje zou spannen in het labyrinth van de Minotaur, of Medusa’s hoofd af ging hakken  ( ), maar hoewel de film natuurlijk niet exact de Odyssee volgt, helpt het me wel al die oude verhalen beter in de context te plaatsen (al blijft het ingewikkeld, hoe alles samenhangt met die ruziënde en backstabbing goden   ).

De film was onderhoudend, had mooie beelden en was qua plot goed opgezet/ingedeeld. Ik miste wel wat emotionele binding met de personages. Odysseus had een duidelijke karakterontwikkeling, maar bijvoorbeeld Athena en Kalypso vond ik plat overkomen en Telemachus vond ik ook niet zo sterk. Het enige emotionele moment voor mij was toen Odysseus’ hond overleed. Maar misschien zegt dat meer over mij dan over de film.  

In ieder geval heeft de film ook een heel relevante boodschap voor de huidige tijd. Dus wel een aanrader!