Evenwichtsinschattingsfoutje: toen ik mijn fiets wilde pakken omdat de trein bijna op het perron was aangekomen, remde hij even heel hard af zodat ik naar voren schoot. Gelukkig kon ik mezelf nog net op tijd tegenhouden, maar één van mijn hippe teenslippers (streng verboden volgens het personeelsreglement, maar who cares met dit weer) gaf de geest. De zijkant schoot los uit de zool, waardoor hij per direct ondraagbaar werd.

Hm, wat nu? Repareren was geen optie. En met één slipper verder hinkelen zag er wel heel suf uit.

Ach, ik had toch al een hippie-outfit aan (felgroene lange rok, paars shirtje en bontgekleurde sjaal om m’n hoofd geknoopt), dus besloot ik dat ik de rest van de reis net zo goed op blote voeten kon afleggen.

Even was ik bang dat ik in allerlei scherpe steentjes en glas zou trappen, maar dat viel erg mee. Eigenlijk was het zelfs wel fijn om op blote voetjes over de tegels te struinen, want ze waren lekker opgewarmd door de zon!

Tactisch manouvreerde ik langs de Groen-Linksers bij de uitgang, die mij zonder twijfel als doelgroep voor hun flyeractie bestempelden.

Mark bleek een paar minuten eerder op het station te zijn aangekomen en had even op me gewacht, zodat we samen naar huis konden fietsen. Het was een prachtig gezicht: ik als hippie op blote voeten met een vouwfietsje, en hij strak in het pak op een grote-mensen-fiets ernaast. Ik denk niet dat voorbijgangers snapten wat wij in elkaar zien