Zulay moest vandaag terug naar de dierenarts om haar gebit te laten reinigen en controleren. Daarvoor moest ze onder volledige narcose, waardoor ze de avond van tevoren al vanaf acht uur niets meer mocht eten. Het arme beest. Je kunt haar natuurlijk niet duidelijk maken dat ze nog even flink moet eten omdat ze straks niets meer krijgt… Vannacht stond ze dan ook voor onze deur te miauwen van de honger. Awww…. dat gaat dan recht door je hart! En het kattenluikje moest natuurlijk ook dicht blijven, omdat ze anders misschien gras en kevertjes ging eten.
Het in het reismandje krijgen verliep wat minder soepel dan de vorige keer. De dierenarts had de tip gegeven om het mandje niet schuin te zetten om de kat er vervolgens in te laten zakken, omdat ze dan aversie tegen het mandje kon krijgen wanneer het ging schommelen en ze er niet stabiel in stond. Ik kon haar beter gewoon met de kop naar voren erin laten lopen. Right… dat werkte dus voor geen meter en poes worstelde zich in alle bochten, zodat ik het uiteindelijk maar weer op de oude manier heb gedaan. Hoewel Zulay dus duidelijk liet merken dat ze het allemaal niet leuk vond, was ze toch nog steeds zo lief om niet haar nagels naar me uit te slaan.
Toen ik haar ‘s ochtends vroeg wegbracht, moest ik toch wel even een traantje (of twintig) wegpinken…
Om twaaf uur kwam het verlossende telefoontje: Zulay was weer bijgekomen uit de narcose en ik kon haar ophalen! Wel hadden ze maar liefst drie tanden moeten trekken: bij een tand zat zo veel ruimte tussen het tandvlees dat het risico op ontsteking te groot was, en van twee kiezen waren de wortels verrot.
Het is niet helemaal duidelijk of ze hier al last van had toen ze uit het asiel kwam, dus nu weet ik niet of ik haar speciale brokken voor het voorkomen van tandplak moet gaan geven of dat de huidige brokjes ook goed genoeg zijn. Maar ik heb wel een proefzakje van het spul meegekregen.
Het arme poezebeest is nu helemaal van slag. Ze kan niet recht lopen en waggelt maar wat rond alsof ze dronken is, om vervolgens in slaap te crashen. Zelfs aan haar slaaphouding kun je zien dat het niet goed is: in plaats van om haar lijfje gekruld, ligt haar staartje ernaast als een verlepte stengel. En ze moest overgeven van de misselijkheid.
Ik mag haar niet eens verwennen met lekkere hapjes. Pas 8 uur na de operatie mag ze weer wat eten en dan alleen maar gekookte kip, om te voorkomen dat er eten in de gaten in haar tandvlees gaat zitten. Brokjes en haar normale voer mogen over een paar dagen pas weer. En dan moet ze ook nog zes dagen lang een pijnstiller slikken.
Ik heb zo’n medelijden met haar! En ik kan haar niet eens knuffelen of verwennen. Het beste dat ik nu kan doen is haar met rust laten en opletten of alles goed gaat. Zucht. Arme poezie.
Ooooh ocharme!! Zielig hoor!
Alhoewel Zulay het deel van de kip en de pijnstillers niet erg zal vinden
Is ze al naar de kattenbak geweest? Want Jeff voelde zich na een narcose meestal te beroerd om naar buiten te gaan voor zijn behoefte en liet het dan maar gewoon lopen. Is wel iets om rekening mee te houden ivm niet-uitwasbare-spullen zoals een bank..
Hou haar maar lekker warm, dat is belangrijk, verder zal ze idd niet zoveel troost toelaten nu
De kattenbak heeft ze nog niet bezocht, maar ze heeft ook nog niet omgekeken naar de etensbakjes, dus er valt ook nog niet veel te ontlasten. Komt vast wel goed.
Warm houden en troosten gaat boven verwachting goed, want ze is al twee keer uit zichzelf naar me toe gewaggeld en ze ligt momenteel zelfs op schoot!
De dierenartsassistente voorspelde dat ze zich terug zou trekken in een onvindbaar hoekje, maar Zulay is gewoon blij om bij me te zijn. Wat is het toch ook een lieverd…
Oooh dat is wel heel erg fijn dan!!
Lekker knus samen op de bank!
Een rotte tand komt niet in een een kleine drie kwart jaar opzetten. Waarschijnlijk heeft ze al jaren met die tanden gezeten.
En misschien hebben ze bij het asiel niet gezien omdat ze er verder wel gezond uit zag, en dan doen ze geen diepgaand onderzoek. Dan bekijken ze een aantal standaard dingen en als dat goed is geven ze een dier het zegel van gezond.
Ik las dat je poes naar de dierenarts moest en ben toch blij dat het met haar goed is afgelopen. Onze poes moest een jaar geleden exact dezelfde ingreep ondergaan en zij had geen zin meer om wakker te worden. Dus een zuchtje van opluchting heb ik voor jullie toch wel gelaten
Oww… wat erg
Ik was daar stiekem ook bang voor, hoewel de dierenarts me helemaal niets heeft verteld over eventuele risico’s van de ingreep.
Gelukkig lijkt ze inmiddels weer redelijk de oude te zijn. Ze heeft vannacht niet gemauwd voor onze deur, de kattenbak is gebruikt en toen ze weer mocht eten at ze met smaak en zonder over te geven. De pijnstiller heb ik in een stukje kaas gedaan en die ging zonder moeite naar binnen.
Ik had het asiel overigens nog even gemaild en ze zeiden dat er destijds niets met haar tanden aan de hand was.
Nu kan ze zonder chronische pijn, verder met haar kattenleventje, dank zij jouw goede zorgen.
Misschien verklaart het dat gemauw ‘s nachts voor jullie deur: wellicht had ze tandpijn.