Het is alweer meer dan een jaar geleden dat ik mijn hoogst eigen doedelzak binnen kreeg. En aangezien zo’n ding flink wat te verduren heeft tijdens het gebruik (vocht, vieze vingers), rieten niet eeuwig meegaan, en hij van hout (dat altijd blijft werken) is gemaakt, was hij inmiddels moeilijk goed op toon te krijgen. Tijd voor een onderhoudsbeurt dus.

Helaas zit mijn doedelzakbouwer helemaal in Friesland en werkt hij liever niet in de weekenden, dus moest ik er een dagje vrij voor opnemen. Maar het is altijd een hele beleving om bij hem in de werkplaats te zitten!

Ten eerste woont hij ergens in the middle of nowhere. De TomTom waarschuwt al dat ‘de bestemming aan een onverharde weg’ ligt, maar gelukkig kan het apparaat het adres nog wel vinden. Dus hobbel ik over de onverharde weg door de uitgesleten autosporen langs een slootje, hopend dat er geen tegenligger komt, om vervolgens te parkeren naast een schattig Friesch huisje.

Ik bel aan. Geen gehoor. Ik loop achterom naar de werkplaats. Het licht is aan, maar er is niemand. Net als ik bang word dat hij onze afspraak vergeten is, komt hij aanlopen vanuit het weiland achter de tuin. Met een kruiwagen vol hout, voor in de kachel: “Ja, dit is het platteland, hè?”

Zijn werkplaats is een heerlijke sfeervolle chaos. Overal hangen (half klare) doedelzakken en liggen onderdelen, werktuigen en materialen verspreid. Het geheel is gedecoreerd met allerhande afbeeldingen van doedelzakken, doedelzakspelers en aankondigingen van evenementen. Verwarmd door een houtkacheltje dus. Geweldig!

En dan gaan we aan de slag. ‘We’, want ik mag hier en daar meehelpen. Hout inoliën, pijpen uitboren, touwverbindingen bijwerken en invetten… erg leuk! Maar het riet op maat maken laat ik lekker aan hem over.

Tweeënhalf uur en enkele gezellige gesprekken later kon ik weer op huis aan. Mét een prima onderhouden en gestemde doedelzak en ook nog eens twee reserverieten. Hoera, ik kan weer lekker spelen!