Afgelopen week had ik een niet zo’n leuke mailwisseling over m’n website.

In maart dit jaar was ik benaderd door een uitgever, omdat ik een artikel van hen op mijn site had staan zonder hun toestemming. Of ik deze per direct wilde verwijderen.

Oeps.

Die artikelen heb ik al zo’n 10 jaar op de site staan en ik was volledig in de veronderstelling dat ik destijds van alle auteurs toestemming had gekregen daarvoor. Maar inderdaad, van dit specifieke artikel kon ik geen toestemmingsmailtje meer terugvinden, dus waarschijnlijk heb ik die toen per ongeluk online gezet samen met de rest. Dus dikke excuses gemaakt richting de uitgever en het artikel per direct verwijderd.

En daarmee dacht ik dat de kous af was.

Maar… (lang verhaal volgt….)

Vorige week (9 maanden later!) kreeg ik echter ineens een mailtje van de auteur van het artikel. Ze was boos, gefrustreerd, en wilde een vergoeding van me voor het feit dat ik van haar artikel had geprofiteerd. Ze wilde liever niet naar de rechter, maar wilde het gewoon onderling oplossen. Of ik een voorstel kon doen over wat ik een passende vergoeding vond?

Ik was in eerste instantie natuurlijk heel erg geschrokken, want tsja, hoe onbedoeld het ook was, ik zat natuurlijk hartstikke fout. Maar na van de schrik bekomen te zijn, en het mailtje nog een paar keer gelezen te hebben, vond ik het eigenlijk een beetje vreemd. Waarom moest ik een voorstel doen voor een vergoeding? En waarom kwam ze er pas 9 maanden later mee?

Natuurlijk had ik ook niet bepaald zin om haar geld te geven, met name omdat ik geen geldelijk gewin heb gehad door haar artikel te plaatsen en zij er voor zover ik dat kan inschatten ook geen verlies door heeft geleden. Dus besloot ik haar maar gewoon mijn oprechte excuses aan te bieden, en vroeg ik haar bovendien om aan te geven hoeveel schade zij dan precies dacht gelopen te hebben.

Maar daar kon ze geen antwoord op geven. Wel beschuldigde ze me ervan het artikel zonder de correcte verwijzingen naar haar, haar universiteit en haar uitgever te hebben geplaatst, waardoor het ‘minder geloofwaardig’ zou zijn geworden. Bovendien gaf ze aan dat haar artikel veelvuldig geplagieerd was op andere websites, en dat mijn site dat veroorzaakt had doordat ik haar complete artikel online had gezet.

Diverse mailconversaties volgden, waarin ik haar aantoonde dat ik wél alle verwijzingen erbij had gezet (want ik had immers niet willen doen alsof ik het artikel geschreven had – ik dacht dat ik toestemming had en dus heb ik netjes haar naam erbij gezet en gelinkt naar de oorspronkelijke bron), en dat haar uitgever destijds het complete artikel online had staan in plaats van slechts een samenvatting zoals momenteel het geval is (want hoe had ik anders ooit aan het volledige artikel kunnen komen?), en dat ik dus niet degene was die het geopenbaard had.

Maar met deze uitleg en mijn excuses nam ze geen genoegen en ze bleef maar volhouden dat ze compensatie wilde en dat ik een bedrag moest noemen, omdat ze zich ‘nog veel meer in haar waardigheid aangetast zou  voelen’ als ze zelf ook nog eens een bedrag zou moeten noemen.

Maar goed, als ik een bedrag zou noemen, zou dat als erkenning gezien kunnen worden dat ik inderdaad geldelijk gewin zou hebben gehad. En dat was niet zo. Dus ik wilde eigenlijk geen aanbod doen, voor het geval ze er toch een rechtzaak van zou willen maken.

Uiteindelijk werd ze boos omdat ze had gezien dat ik op mijn site ook enkele plaatjes van Disney’s tekenfilm had staan (waar eigenlijk ook copyright op zit), en eiste ze ineens $50.000,- van me!

Euhm…

Na eerst 10x geslikt te hebben, realiseerde ik me ook wel dat dit een belachelijk bedrag was en ze dit via een rechtzaak never nooit niet zou krijgen. Maar voor de zekerheid toch maar even mijn netwerk aangesproken en advies gevraagd aan een kennis van me, die gespecialiseerd is in  ICT recht. Die bevestigde dat dit bedrag buiten alle proporties was en dat ik inderdaad beter geen bedrag uit mezelf kon noemen, omdat dat als schuldbekentenis gezien zou kunnen worden.

Gelukkig bond de vrouw in toen ik terugmailde dat ze zelf ook wel wist dat dit bedrag onrealistisch was, en ik er nog steeds samen met haar uit wilde komen, maar dat ze dan wel moest stoppen met dit soort dreigementen omdat ze zo niet meer geloofwaardig was. Vervolgens kwam een poeslief mailtje terug over hoe ze niet zozeer financieel was getroffen, maar vooral emotioneel pijn had over het schenden van haar copyright en dat ze al zo veel mensen had moeten benaderen over het onrechtmatig gebruik van haar artikel dat ze er moe van was.

Maar ze hield vol aan haar financiële claim, want in de US heb je blijkbaar zoiets als ‘statutory damages’. Dat is een bedrag tussen $750 – $30.000 dat je kunt claimen als er inbreuk is gemaakt op je copyright, maar je geen concrete financiële schade aan kunt tonen (overigens is er in de US ook discussie over die bedragen omdat dat belachelijk hoog is voor de meeste situaties). En daar verwees ze naar in haar mail.

Toen ze die term noemde ben ik dus maar even gaan Googlen. En leerde ik dat je, wil je hier recht op hebben, je je werk wel eerst moet hebben geregistreerd bij de US Copyright Office. Dus heb ik haar gevraagd om een kopie van haar registratie te overleggen.

Eerst deed ze alsof ze niet wist waar ik het over had, en dat deze regel vast Nederlandse wetgeving was en geen Amerikaanse. Daarna negeerde ze m’n herhaalde verzoek om een bewijsje. Ik neem dus aan dat ze niks heeft geregistreerd.

Omdat ze maar bleef aandringen op compensatie, maar ze niet kon aantonen dat ze financiële schade had, niet kon aantonen recht te hebben op statutory damages, en aangaf vooral emotioneel gekwetst te zijn, heb ik haar uiteindelijk voorgesteld een publiek excuses op twee plekken op mijn website te plaatsen, plus een jaar lang een gratis link naar een site naar eigen keuze (en ja, dit is geld waard, want ik word regelmatig benaderd door bedrijven die me hiervoor willen betalen! – gisteren bood er nog eentje $250,- per maand). Op die manier zou ik op mijn beurt gevoelsmatig gekwetst worden en had ze toch nog een soort financiële compensatie.

En dat was ongeveer een week geleden. Sindsdien heb ik niets meer gehoord.

Stiekem hoop ik dat ik haar heb afgepoeierd. Van de andere kant ben ik een beetje bang dat ze nu alsnog haar copyright registratie aan het opzoeken is en/of een advocaat in de arm aan het nemen is. Maar goed, ik kan nu alleen maar afwachten. Mocht het tot een rechtzaak komen, dan sta ik volgens mij redelijk sterk. Ze heeft geen bewijs dat ze financiële schade heeft geleden, enkele van haar beweringen waren gewoon niet waar (en dat kan ik bewijzen) en ik heb haar compensatie aangeboden. Volgens mijn kennis kan ze zelfs niet eens een rechtzaak beginnen als ze geen bewijs heeft van schade, maar dat is waarschijnlijk Nederlands recht en in weet niet in hoeverre het in de US anders is. In de Verenigde Staten zijn ze nu eenmaal veel scheutiger met rechtzaken dan hier.

Maar ik hoop van harte dat ze het heeft opgegeven.

Het was sowieso geen leuke week op website gebied, want naast haar mailtjes kreeg ik ook nog het volgende binnen:

You/the FAQ say that [the author] wasn’t on drugs and then go on a rant on how he couldn’t have been on drugs.
But the fact is that we don’t know.
So why not say that it’s unknown if he did drugs and point to the big thread on the forum if they want to know what the common readers think.

Because the credibility of the entire website gets lower when you lie like that.
[…]
And for the crap you talk about that he couldn’t have been on drugs because how it was written. […]

Ik lieg? En ik praat crap? Goh, bedankt zeg.
Weet je, met zo’n insteek zijn mensen niet echt geneigd naar je te luisteren… nog afgezien van de vraag of wat je zegt waar is.

Het volgende mailtje in m’n inbox:

From what I had been informed afte alot of research and history checking, Alice In Wonderland was actually a story written about his disagreements with a new pratice of mathmatical equations being introduced into the university he was working as professor in. Everything in it cn be related to a sort of new age math for that time and was demonstrated as such because he felt it was absurd.

Oh echt? Nou… dan stel ik voor dat je nog iets meer ‘research and history checking’ doet, want volgens mij zijn jouw bronnen niet bepaald betrouwbaar.. :-S

En toen het laatste mailtje dat ik opende begon met “Dear Sir:”, had ik het helemaal gehad. Leuk hoor, zo’n hobby website… waarom doe ik dit eigenlijk??