Vrijdagmiddag hadden we een erg leuk bedrijfsuitje. Nou ja uitje, het was gewoon op kantoor. Een vergaderzaal en onze gameroom waren uitgeruimd voor een workshop percussie en een workshop jongleren!

Mijn groep mocht beginnen met de percussie. Onze docent begon eerst een heel verhaal over wat hij allemaal deed als professioneel percussionist, met hoeveel bekende artiesten hij wel niet optrad, en bla bla bla. Volgens mij zat iedereen te daveren op z’n stoel: “Man, hou op met zeveren en geef ons iets in handen om kabaal mee te maken!”

Uiteindelijk mochten we ook iets doen. Stap 1 was eerst eens leren om samen op de maat te klappen. FAIL! Mijn god, er zaten er een paar tussen die echt geen gevoel voor ritme hadden Het lukte al amper om om de beurt de cirkel rond te gaan met één klap per persoon in de maat. En toen moesten we het met de ogen dicht doen…

Stap 2: de helft kreeg djembe’s en bongo’s, de andere helft kreeg ander lawaaimateriaal zoals tamboerijnen, rijstkokers en koebellen. En ieder type instrument moest een eigen ritme spelen, waarbij steeds meer instrumenten invielen. Voor mij geen enkel probleem, want muziek is me met de paplepel ingegoten. Maar dezelfde mensen zaten er structureel naast. En hoe we ook probeerden te helpen met tellen, ze waren echt clueless… ze hoorden het gewoon niet. We begonnen redelijk gelijk maar aan het eind was het één grote brij aan geluid. Man, ik had op een gegeven moment de tranen in m’n ogen staan van het lachen! Gelukkig konden ze er zelf net zo hard om lachen.

De jongleerworkshop was veel leuker dan ik vooraf had gedacht. We begonnen met een concentratiespelletje waar je een soort ‘tikkertje’ moest doen, maar dan met gebaren en geluiden. Je gaf een ‘zoef’ door aan degene naast je, die ‘m kon doorgeven aan zijn buurman of kon blocken met een ‘oes’. Of door’flitsen’ naar iemand ergens anders in de kring. Of met een ‘hoppa’ degene naast ‘m een beurt kon laten overslaan. Maar een ‘hoppa’ mocht dan weer niet direct na een ‘flits’ en een ‘oes’ niet direct na een andere ‘oes’, etc. En probeer het dan maar eens op hoog tempo te spelen zonder fouten te maken!

Ze hadden ook een erg goede manier bedacht om te beginnen met jongleren. We kregen allemaal een aantal doekjes van heel licht materiaal. Als je zo’n doekje in de lucht gooit, duurt het even voordat ‘ie naar beneden valt, dus zo had je rustig de tijd om de bewegingen onder de knie te krijgen. Daarna oefenden we eerst met 1 balletje, vervolgens kwam er een tweede bij, en uiteindelijk mochten we proberen er 3 in de lucht te houden.

Chaos en rondvliegende ballen alom!

Toch lukte het me behoorlijk goed en kon ik ze op een gegeven moment 6x gooien zonder er eentje te laten vallen! Toch maar eens meer mee gaan oefenen.

Op het einde kregen we ook nog wat andere vormen van jongleren te zien. We mochten kiezen tussen de ‘flower sticks‘ (ook wel ‘devil sticks’) genoemd, waarbij je een stokje met behulp van twee andere stokjes in de lucht houdt, en ‘contact juggling‘, waarbij je een of meerdere ballen over je handen en lichaam laat rollen.

Hoewel het eerste er makkelijker uitzag, koos ik toch voor het tweede. Want het ziet eruit alsof je die bal op magische wijze door de lucht laat zweven en ik zag gelijk potentieel voor een LARP-karakter Dus even e-mail adres uitgewisseld met de docent en die gaat me wat goeie linkjes doorsturen over waar ik dat spul kan aanschaffen en wat instructievideo’s kan vinden.

De dag eindigde met een gezamenlijke maaltijd met stamppot en rookworst  in de kantine, inclusief alcoholische versnaperingen, en daarna heb ik nog wat gepoold met collega’s (en contact juggling geoefend met een poolbal). Een erg geslaagde dag!

Gelukkig reden er nog treinen terug naar Nijmegen, want de sneeuw had volgens mij de randstad helemaal platgelegd. Op de fiets naar huis werd ik echter geschept door een auto!

Aan de kant van van de weg loopt een fietspad, maar dat is her en der onderbroken door een bushalte. Ze hebben het zo gemaakt dat het fietspad achter de bushalte langs loopt. Maar ja, daardoor wordt er op die stukken niet gestrooid en aangezien er ook geen auto’s over rijden, is het momenteel één dikke laag sneeuwprut. Levensgevaarlijk om doorheen te fietsen, dus moest ik aan de linkerkant over de weg langs de bushalte.
Ter mijn verdediging: ik schoot niet ineens naar links de weg op; ik was al ruim naast de bushalte voordat de auto achter me kwam rijden, en aangezien ik ook keurig mijn licht aan had, moet hij me gezien hebben. Maar hoewel hij prima de mogelijkheid en ruimte had om me in te halen (geen tegenliggers, geen diepe sneeuwsporen op de weg), reed ‘ie zo vlak langs me dat hij met zijn spiegel tegen mijn tas, onderarm en stuur aanknalde.

Geen idee hoe ik erin geslaagd ben om overeind te blijven, want het was een flinke klap. Maar gelukkig had ik niets, behalve een hart in m’n keel van schrik. De automobilist is overigens gewoon doorgereden, zonder te kijken hoe het met me ging. De hufter. Helaas zat z’n spiegel er nog aan, maar hopelijk zit er een flinke kras op van m’n stuur *mad*

Maar al met al was het toch een erg geslaagde dag!