Helemaal geen zin gehad om veel te bloggen de afgelopen dagen. Dus daarom even een korte status update.

Gezelligheden

Kerstmis vierden we bij (schoon)ouders. Knus en gezellig, eigenlijk niet veel bijzonders.

De donderdag na kerst was mijn vader jarig. Toevallig hadden familieleden mijn ouders op dezelfde dag uitgenodigd voor een ‘amusewandeling’ en dus besloten ze dit te combineren met de verjaardag.

Het was wel leuk om mijn ooms en tantes weer eens te zien. Het bleek maar weer eens hoe lang het geleden was, toen een van mijn tantes vroeg: “Oh, je woont nu in Nijmegen? Hoe lang al?” “Euh… nou, zo’n 13 jaar inmiddels…”
Ook memorabel was mijn spetterende entree – 20 minuten te laat arriveren en prompt voor hun neus met de auto vast komen te zitten in de sneeuw op de parkeerplaats, zodat we door m’n ooms losgeduwd moesten worden. Ook hoi…

De amusewandeling hield in dat we een wandeling door Valkenburg maakten, waarbij we onderweg bij 5 verschillende restaurantjes stopten om een klein hapje op te smikkelen. Mijn hongerige wolf-vriendje verbrandt echter meer calorieën met het door de sneeuw banjeren dan dat hij met zo’n hap-slik-wegje binnen krijgt, dus gelukkig had mijn mammie aan het eind van de dag thuis ook nog een grote pan erwtensoep gemaakt om de honger te stillen.

Oud & nieuw vierden we met 4 stelletjes (waarvan 3 verloofd… ) bij Roland en Petra in Den Haag. Ik was van de ene kant blij dat we dit jaar zelf niet meer hoefden te stressen om het huis schoon & het eten gereed te krijgen voor bezoek, maar van de andere kant had ik het er erg moeilijk mee om poes alleen te laten. Vorig jaar had ze zich niets aangetrokken van de knallen, maar dit jaar had ze ineens op de poef gepoept! Dat heeft ze nog nooit gedaan, dus dat was wel een teken dat ze toch niet helemaal lekker in haar vel zat. Gelukkig was alles in orde toen ik de volgende dag weer thuis kwam. Maar volgend jaar misschien toch weer gewoon bij ons oud & nieuw vieren…

Bruiloft

Jawel, er komt eindelijk schot in de zaak! In de afgelopen twee weken hebben we 3 locaties bezichtigd, waarbij we van de laatste erg onder de indruk waren. Vanzelfsprekend was het degene die ons een rib uit ons lijf gaat kosten, maar ja… nu we die gezien hebben, willen we natuurlijk niet meer voor minder gaan.

De datum is nog steeds niet definitief, maar we hebben wel een paar opties genomen. Onze voorkeursdatum, 5 augustus, is al geopteerd door een ander stel. Maar dat is niet hun eerste voorkeur, zij wachten weer totdat het stel daarvoor heeft beslist of zij de datum van hun voorkeur al dan niet gaan claimen. Dus nu moeten we wachten tot de andere twee stelletjes gekozen hebben. Helaas is de enige datum waar nog geen optie van anderen op rustte een donderdag en dat willen we liever niet, maar we zien wel.

Ook de ceremoniemeester en mijn getuige zijn geregeld. Petra kocht ik om met een mandje wafels. Tot mijn verbazing zei ze gelijk ‘ja’! Ik vreesde eigenlijk dat mijn reputatie als pietje precies mensen zou afschrikken om iets voor mij te willen regelen   Van de andere kant betekent het ook dat ik het meeste gewoon zelf zal regelen en niet ga afschuiven op de ceremoniemeester.
Mijn zusje vond een cadeautje onder de kerstboom met een briefje erin, met de vraag of ze mijn getuige wilde zijn. Haar kinderen, die de cadeautjes aan het uitdelen waren, wilden het cadeautje in eerste instantie niet geven omdat ze dachten dat het een leeg pakje was, vanwege het gewicht. Gelukkig kon ik ze overtuigen het toch maar te geven

Werk

Tsja, we moesten vandaag weer. Bah, zo’n weekje vrij was toch wel fijn… en zeker als je weet dat er een hoop niet leuke dingen op je liggen te wachten als je weer aan de slag gaat.

De treinrit viel gelukkig erg mee; het was helemaal niet zo mudvol als ik verwacht had. Blijkbaar is toch niet iedereen vandaag weer aan de slag gegaan.

Het verplichte ‘gelukkig nieuwjaar’ zoenen heb ik ook grotendeels weten te vermijden. De meeste collega’s waren er al, dus heb ik me er met een mass “De beste wensen, hè!?” vanaf gemaakt en heb ik in totaal maar 3x ongevraagd hoeven te lebberen, en dan alleen nog met mensen van wie ik het kan hebben.

Ook altijd fijn om te merken hoe je collega’s de boel voor je hebben achtergelaten. De vissen leefden gelukkig nog allemaal, maar voordat ik kon beginnen mocht ik eerst een sloot verprutste nietjes uit mijn toetsenbord pulken, die een collega die mijn nietmachine had geleend, daarin had achtergelaten. Het nietapparaat was overigens leeg. En bedankt, hè?

Mjah, en inderdaad had ik aan het eind van de dag spontaan weer zin in vakantie. Woensdag en donderdag moet ik ‘s avonds naar Amsterdam voor het uitvoeren van gebruikerstesten (dus naailes en doedelzak afzeggen en twee dagen geen vrije tijd). Verder heeft mijn collega vorige week officieel aangekondigd dat hij weg gaat, maar het zoeken van vervanging schiet niet op omdat mijn managers afwezig zijn en er sowieso discussie is of hij uberhaupt moet worden vervangen.
Maar daarover later meer in een andere blogpost.